“เนื้อ?”
ลู่เฉินมองหน้าจอเพิ่งจะเตรียมตอบปฏิเสธ แต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นมาได้
“อยากกินเนื้อใช่ไหม? ได้ ตกลง”
เขาเปิดกระเป๋าสัมภาระ
สายตาหยุดอยู่ที่ของกองหนึ่งที่ได้จากการฆ่าซอมบี้หมาเมื่อคืน
[เนื้อเน่า (กินไม่ได้)]
[คำอธิบาย: ก้อนเนื้อที่เต็มไปด้วยไวรัสซอมบี้และกลิ่นคาวเน่า หลังจากกินจะสะสมพิษในร่างกาย ขั้นเบาจะทำให้ท้องเสียอย่างรุนแรง ขั้นร้ายแรงอาจถึงขั้นได้รับพิษ หรือแม้แต่กลายพันธุ์]
ไอ้นี่ถึงจะกินไม่ได้ แต่ถ้าไม่ดูหมายเหตุ มองแค่รูปลักษณ์ภายนอก ก็เป็นแค่ก้อนเนื้อดิบที่สีเข้มกว่านิดหน่อย
และในช่องซื้อขาย ลู่เฉินสามารถแสดงแค่หมวดหมู่กว้างๆ ว่าเป็น ‘เนื้อ’
[ลู่เฉิน: “ได้ พอดีมีเนื้อดิบที่ได้จากการล่าสัตว์ป่าเมื่อวานเหลืออยู่ก้อนหนึ่ง ประมาณหนึ่งกิโลกรัม แค่เริ่มเสียหน่อยๆ เอาไหม?”]
[หวังเฮ่า: “เนื้อดิบ?! คุณมีเนื้อด้วยเหรอ? เอาสิ! รีบเปลี่ยน! ช้าไปนาทีเดียวผมกลัวคุณเปลี่ยนใจนะ!”]
หวังเฮ่าตื่นเต้นจนมือสั่น
เขาไม่คิดเลยว่าลู่เฉินจะเอาเนื้อออกมาได้จริงๆ แถมยังตั้งหนึ่งกิโลกรัม!
ส่วนเรื่องเสียหรือไม่ อากาศหนาวข้างนอกขนาดนั้น มันจะเสียได้ยังไง? ต้องเป็นข้ออ้างที่ลู่เฉินไม่อยากให้เขาแน่ๆ
หวังเฮ่ากลัวลู่เฉินเปลี่ยนใจ เขาไม่ทันได้คิดอะไรมาก
[ลู่เฉินขอทำการซื้อขาย]
หวังเฮ่ามองก้อนเนื้อเปื้อนเลือดในช่องซื้อขาย น้ำลายแทบไหล แล้วไหนจะสนใจไปดูคุณสมบัติละเอียดอีก?
กดยืนยันทันที!
[การซื้อขายสำเร็จ!]