"อยู่ครับ เจ้าของร้าน!"
ซูชิงเยว่ที่กำลังตาลุกวาวใส่พวกของใช้ทำความสะอาดร่างกาย รีบเงยหน้าขึ้น
"รับไป"
ลู่เฉินโยนส่งให้ตามสบาย กล็อกสีดำตวัดเป็นเส้นโค้งพาราโบลา
ซูชิงเยว่รับอย่างตะครุบตะครำ สัมผัสเย็นเฉียบและหนักหน่วงทำให้ร่างเธอแข็งทื่อ
"ปืน?!"
เธอเบิกตากว้าง มองลู่เฉินอย่างไม่อยากเชื่อ
"เจ้าของร้าน...นี่มัน..."
ในโลกวันสิ้น ปืนหมายถึงกำลังติดอาวุธเบ็ดเสร็จ หมายถึงอำนาจชี้เป็นชี้ตาย
ผู้รอดชีวิตส่วนใหญ่ไม่กล้าแม้แต่ให้ใครเห็น ลู่เฉินกลับโยนให้เธอตรง ๆ?
"ฉันเปลี่ยนปืนใหม่ อันนี้ตกชั้นแล้วเลยให้เธอใช้"
ลู่เฉินน้ำเสียงเรียบ ๆ ราวกับของที่โยนไปไม่ใช่ปืน แต่เป็นเสื้อผ้าเก่าตัวหนึ่ง
"ในเมื่อเป็นพนักงานของฉัน จะถือแค่เคียวได้ยังไง?"
"เอาไว้เกิดเจอสัตว์ประหลาดโจมตีระยะไกล เธอจะเข้าไปสู้ตัวต่อตัวหรือไง?"
"ถือไว้ป้องกันตัว ถือว่าช่วยฉันคุ้มกันด้านหลังแล้วกัน"
พูดจบ ลู่เฉินก็เลื่อนกระสุน 9 มม. ที่เหลือทั้งหมดไปตรงหน้าเธอ
"ใช้อย่างประหยัด กระสุนนี่ยิงนัดก็หมดนัด"
ซูชิงเยว่กุมปืนกระบอกนั้นไว้ ขอบตาแดงเรื่อขึ้นทันที
นี่ไม่ใช่แค่อาวุธ
ยิ่งกว่านั้นคือความไว้วางใจที่หนักอึ้ง!
ในโลกที่คนกินคนแบบนี้ กล้าเอาปืนให้คนอื่น ต้องใช้ความกล้าเด็ดเดี่ยวแค่ไหน?
เพียงแต่ซูชิงเยว่ไม่รู้ว่า หลังจากเซ็นสัญญาพนักงานกับลู่เฉินแล้ว ความคิดใด ๆ ของเธอที่มีต่อลู่เฉินจะถูกลู่เฉินรับรู้