“......”
ลู่เฉินมองของเล่นชิ้นใหญ่ที่รูปทรงสวยงามและยังเชื่อมต่อออนไลน์เพื่อแข่งขันกันได้ในมือ ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“ระบบ แกป่วยหรือเปล่า?”
“ข้ามีสาวใช้ตัวจริงระดับท็อปอย่างซูชิงเยว่แล้ว จะเอาของแบบนี้มาใช้ทำไมกัน?”
“นี่มันถอดกางเกงแล้วตดชัดๆ ไม่ใช่หรือไง?”
แต่ว่า......
ลู่เฉินก็คิดอีกแง่
ถึงของสิ่งนี้จะไม่มีประโยชน์สำหรับตัวเอง แต่สำหรับพวกหมาหงอยที่โดดเดี่ยวอ้างว้างในโลกนี้ มันต้องเป็นสุดยอดของสุดยอดแน่!
“เก็บไว้ก่อนเถอะ วันหลังเจออ้วนโคตรโอตาคุเงินหนา อาจใช้แลกปืนได้สักสองกระบอก”
กำลังคิดอยู่
ลู่เฉินเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดผ่านริมฝีปากแดงเย้ายวนของซูชิงเยว่ที่อยู่ข้างกายอย่างคลุมเครือ
ราวกับกำลังเปรียบเทียบสมรรถนะอะไรบางอย่าง
ซูชิงเยว่จับสายตาของผู้จัดการร้านได้อย่างไว โดยเฉพาะตำแหน่งที่สายตานั้นหยุดอยู่......
ชั่วขณะนั้น
ภาพในผ้าห่มเมื่อคืนก็ผุดขึ้นในหัวเธออย่างห้ามไม่อยู่ ใบหน้าเย็นชางามนั้นแดงวาบขึ้นมาทันที แม้แต่ใบหูยังร้อนผ่าว
“ผู้จัดการร้าน...... เขาเอาของสิ่งนั้นมาเปรียบกับฉัน?”
อย่างไรก็ตาม
ต่อมา เธอเห็นลู่เฉินแค่โยนสิ่งที่เรียกว่าภูตแห่งวสันต์เวอร์ชันอนิเมะลงในเป้สะพายหลังตามอำเภอใจ ในดวงตาไม่มีแม้แต่นิดเดียวที่อยากจะใช้
แถมยังมีแววรังเกียจอยู่บ้าง
เห็นภาพนี้
เส้นที่ตึงเครียดในใจซูชิงเยว่ก็คลายลงอย่างไม่มีเหตุผล
ตามมาด้วยความดีใจและภาคภูมิใจแบบที่เก็บซ่อนไว้