หลี่หยวนเฉาพูดไม่ออก แถมยังรู้สึกอึดอัดใจ
ทำไมแนวคิดที่ว่าต้องใช้ไม้เรียวตีถึงจะได้ลูกกตัญญูของพ่อ ถึงใช้ได้ผลมาตลอด แต่พอถึงคราวที่เขาจะรับช่วงต่อ พ่อกลับบอกว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้แล้วล่ะเนี่ย?!
หรือว่าตอนตีเขา ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยหรือไง?
หลี่เซิ่งลี่ผู้เฒ่าจอมเจ้าเล่ห์เห็นสีหน้าของหลี่หยวนเฉาเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ก็พอเดาความคิดของลูกชายออก
เขาเกลี้ยกล่อมอย่างจริงจังว่า “ลูกเอ๊ย สถานการณ์เปลี่ยนไปตามยุคสมัย ยุคนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน แต่พ่อก็ไม่ได้เลี้ยงลูกจนเสียคนสักหน่อย เหรียญกล้าหาญชั้นหนึ่งของลูกน่ะ พ่อกับแม่ก็มีส่วนด้วยนะ”
หลี่เถียนยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก “คุณปู่ หนูมีส่วนด้วยไหมคะ?”
หลี่เซิ่งลี่มองหลานสาวที่ยิ้มแย้มเข้าหา ใจก็อ่อนยวบแทบละลาย
“มีสิ ต้องมีแน่นอน เถียนเถียนของเราอยู่บ้านอย่างว่าง่าย ช่วยให้พ่อประหยัดแรงไปตั้งเยอะตอนออกไปจับลิง”
หลี่หยวนเฉาเอียงคอมองพ่อ ผู้นำทุกคนเก่งเรื่องเปลี่ยนหัวข้อกันขนาดนี้เลยหรือไง?
พอหันไปเห็นลูกสาวที่เปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่ออยู่ข้างคุณปู่ เขาก็แทบอยากร้องไห้
นี่ตั้งใจแกล้งกันชัด ๆ!
ใช่แล้ว ตั้งใจแกล้งเขาแน่นอน
ไม่ใช่แค่ลูกสาวที่แกล้งเขา แม้แต่พ่อแม่ก็ยังแกล้งเขา
พอคิดว่าจะต้องเลี้ยงลูกสาวตามลำพัง หลี่หยวนเฉาก็แทบไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว
จากนี้จะผ่านไปได้ยังไงกัน!
เขาทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาอย่างหมดอาลัยตายอยาก
หลี่เถียนกระโดดลงจากโซฟาแล้วจับนิ้วมือของหลี่หยวนเฉาไว้
ตีคนให้ตายไปทีเดียวก็ไม่สนุกน่ะสิ
อย่างไรเสีย หนทางเป็นปลาขี้เกียจไปอีกนานของเธอในอนาคต ยังต้องพึ่งพาพ่อราคาถูกคนนี้อยู่
“พ่อคะ ของเล่นหนูพังไปตั้งหลายชิ้น พ่อช่วยซ่อมให้หน่อยได้ไหมคะ?”
คำพูดนุ่มนิ่มน่ารักแบบนี้ ลูกสาวพูดกับเขาจริง ๆ เหรอ?
หลี่หยวนเฉาเงยหน้าขึ้นอย่างไม่แน่ใจ
ดวงตากลมโตฉ่ำวาว ลูกตาดำขลับกลมโต ใบหน้าเล็กขาวเนียนไร้ตำหนิ แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อยพอดี ชวนให้รู้ว่าเธอสุขภาพดี
เด็กน้อยน่ารักขนาดนี้เป็นลูกสาวของเขา
เขาจะไปโมโหใส่ลูกแท้ ๆ ได้ยังไงกัน?
หลี่หยวนเฉาเริ่มทบทวนตัวเองอยู่ในใจทันที
“พ่อไม่อยากช่วยหนูเหรอคะ?” หลี่เถียนดึงมือเขาเบา ๆ
ถึงจะทำปากยื่น ทำไมยังน่ารักได้ขนาดนี้นะ?
หลี่หยวนเฉามองจนตาค้าง
“พ่อคะ...”
หลี่เถียนไม่รู้ว่าคนซื่อบื้อตรงหน้ากำลังคิดอะไร หรือว่ามองหน้าเธอแล้วนึกถึงภรรยาตัวเองขึ้นมาได้เสียที?
ผู้ชายน่ะนะ ถึงจะดูซื่อบื้อ แต่ก็หัวไวและคิดคำนวณผลประโยชน์เป็น แถมเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับนิสัยดีหรือไม่ดีด้วย
กับคนที่รัก คนที่ชอบ หรือคนที่อยากแต่งงานด้วย พวกเขาแยกแยะได้ชัดเจน
“ไปกันเถอะ ไปดูกันว่าซ่อมได้ไหม ถ้าซ่อมได้ก็ซ่อม ถ้าซ่อมไม่ได้ พ่อพาหนูไปซื้ออันใหม่”
“ว้าว พ่อดีที่สุดเลยค่ะ!”
หลี่เถียนเป็นฝ่ายกอดเขาก่อน
หลี่หยวนเฉายิ้มกว้างจนดูซื่อบื้อกว่าเดิมทันที
หลี่เซิ่งลี่ที่อยู่ข้าง ๆ กลอกตาพร้อมเบ้ปาก หลานสาวของเขาจะกล่อมคนซื่อบื้อให้ยอมทำตาม จะไปยากอะไร!
อยู่ที่ว่าเธออยากทำหรือเปล่าเท่านั้นแหละ
เย่เจายิ้มพลางยื่นแอปเปิลที่หั่นแล้วให้หลี่เซิ่งลี่ “เอาละ เลิกหึงได้แล้ว ไม่ใช่ทำไปเพื่อให้พ่อลูกเขาเข้ากันได้ดีหรอกเหรอ”
หลี่เซิ่งลี่รับไปกัดคำหนึ่ง
“ฉันก็ขี้เกียจไปสืบเรื่องคนที่เขาคบแล้ว ยังไงตอนแต่งงาน ทางองค์กรก็ต้องตรวจสอบอยู่แล้ว ถ้าดีก็อยู่ด้วยกันไป ถ้าไม่ดีก็ให้ย้ายออกไป จะได้ไม่ขวางหูขวางตาเรา”
เย่เจากัดแอปเปิลอีกคำ เคี้ยวช้า ๆ
“ฉันก็คิดแบบนั้น น่าเสียดายหลิงหลิงนะ ฉันยังชอบเด็กคนนั้นอยู่เลย รู้จักที่มาที่ไปกันดีด้วย”
หลี่เซิ่งลี่ส่ายหน้า “อย่าคิดมากนักเลย”
“ผู้ชายอย่างพวกคุณนี่นะ แค่ผู้หญิงพูดดีด้วยไม่กี่คำก็ใจอ่อนแล้ว พูดจาอ่อนโยน ไม่ได้แปลว่าจิตใจดีเสมอไปหรอกนะ”
หลี่เซิ่งลี่โน้มใบหน้าแก่ ๆ เข้าไปใกล้เย่เจา “คุณเคยพูดจาหวาน ๆ กล่อมผมด้วยเหรอ? ทำไมผมจำไม่ได้ แต่ผมก็ยังรักคุณไม่เปลี่ยนไม่ใช่หรือไง”
“ทำเป็นพูดดีไปได้!”
เย่เจายกมือจิ้มใบหน้าแก่ ๆ ที่ยื่นมาอยู่ตรงหน้า
หลี่เถียนรวบรวมของเล่นพัง ๆ ทั้งหมดออกมาเรียงเต็มโต๊ะแล้ว
ตุ๊กตาผ้ากระโปรงขาด รถของเล่นล้อหายไปหนึ่งล้อ แถมยังมีตุ๊กตาตัวหนึ่งที่ขาดมือไปข้างหนึ่งด้วย
หลี่หยวนเฉาขับรถถังเป็น แต่พอเจอกองของเล่นพัง ๆ กลับคิดไม่ตก
เขาพอเย็บปักถักร้อยได้บ้าง แต่ก็แค่เย็บกระดุม เสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ แบบนี้ใช้เข็มกับด้ายเส้นใหญ่เย็บซ่อมไม่ไหวหรอก
“ชิ้นนี้ไว้วันหลังไปขอให้คุณน้าจางช่วยนะ”
“ก็ได้ค่ะ”
หลี่เถียนเองก็เย็บปักถักร้อยไม่เป็น ไม่อยากทำให้พ่อทึ่ม ๆ ต้องลำบาก
หลี่หยวนเฉามองรถของเล่นที่ตั้งไม่ค่อยอยู่ แล้วนึกไม่ออกว่าจะใช้อะไรแทนได้ จึงวางมันไว้ข้าง ๆ ก่อน
เขาวางรถลงแล้วหยิบตุ๊กตาที่ขาดมือขึ้นมา
“เถียนเถียน ยังมีชิ้นส่วนที่หายไปของเล่นพวกนี้ไหม? ถ้าเปลี่ยนเป็นคนละแบบก็ไม่สวยนะ”
หลี่เถียนเบิกตากลมใสไร้เดียงสาแล้วส่ายหน้า
“งั้นพ่อไปหาไม้สักท่อนมาเหลาเป็นล้อให้รถก่อน แล้วค่อยดูว่าจะเหลาเป็นแขนได้ไหม”
หลี่หยวนเฉายอมร่วมมือ หลี่เถียนก็ไม่หวงคำชมสักนิด
“พ่อเก่งที่สุดเลยค่ะ พ่อของหยวนจวินเอาปลอกกระสุนมาต่อเป็นรถถังให้เขาด้วย หนูก็อยากได้บ้าง”
พอได้ยินลูกสาวชม หลี่หยวนเฉาก็เพิ่งเริ่มยิ้มภูมิใจอยู่หน่อย ๆ ไม่คิดเลยว่าจะมีงานใหญ่หลวงตามมาแทบจะทันที
เขาจะทำออกมาได้จริงหรือ?
“เถียนเถียน เด็กผู้หญิงน่ารักอย่างหนูทำไมถึงชอบรถถังล่ะ? วันหลังเราไปห้างสรรพสินค้า ซื้อ ตุ๊กตากันดีไหม”
หลี่เถียนกอดอกแล้วเบะปาก
“ไม่เอา หนูจะเอารถถัง นั่นเป็นของที่พ่อทำให้ได้เท่านั้น ตุ๊กตาใคร ๆ ก็ซื้อให้หนูได้”
เหตุผลนี้...
สุดยอดไปเลย!
ไม่ใช่ใครทำก็ได้ ต้องเป็นพ่อทำให้เท่านั้น
เขาจะปฏิเสธได้ไหม?
แน่นอนว่าไม่ได้
หลี่หยวนเฉาที่รักหน้าตาตัวเองจะพูดปฏิเสธออกมาได้ยังไง
“พ่อไม่เคยทำมาก่อน อาจต้องใช้เวลานานหน่อยนะ”
ปฏิเสธไม่ได้ แต่ถ่วงเวลาออกไปนิดหน่อยได้
คิดว่าเขาหลอกเด็กอยู่หรือไง?
หลี่เถียนกะพริบตาอย่างเจ้าเล่ห์ “พ่อคะ คนโกหกเป็นลูกหมานะ เราเกี่ยวก้อยกันค่ะ”
หลี่หยวนเฉาหัวเราะออกมาทันที ยกมือดีดจมูกเล็ก ๆ ของหลี่เถียนเบา ๆ “พ่อเป็นพ่อที่ดี ไม่โกหกลูกหรอก”
หลี่เถียนหัวเราะคิกคักสองครั้ง
มีภาพลักษณ์ให้ยึดก็ดีเลย
พ่อที่ดี!
เธอจะฝึกให้ตัวเองมีพ่อที่ดีให้ได้
เรื่องนี้น่าเชื่อถือกว่าฝึกสามีเยอะ
แน่นอนว่าพ่อยังไว้ใจได้ไม่เท่าแม่ อายุหกเจ็ดสิบแล้วก็อาจมีน้องชายหรือน้องสาวโผล่มาอีกก็ได้
แต่ตอนนี้หลี่เถียนไม่มีทางเลือก ได้แต่ยอม ๆ ไปก่อน
หลี่หยวนเฉาพูดแล้วก็ลงมือทันที เขาถกแขนเสื้อขึ้นแล้วออกไปหากิ่งไม้ที่เหมาะ ๆ
หลี่เถียนว่างอยู่พอดี จึงวิ่งตามออกไปด้วย
“พ่อคะ ดอกไม้นั่นสวยจัง หนูอยากได้ค่ะ”
หลี่หยวนเฉามองกุหลาบบนกิ่ง แล้วมองลูกสาวตัวน้อยที่ทำหน้าอยากได้จนเห็นชัด ก็ใจแข็งปฏิเสธไม่ลง
เขามองหนามแหลมบนกิ่งไม้ ก่อนหยิบมีดพกออกจากกระเป๋า
เขาค่อย ๆ เฉือนหนามออกทีละนิด ตรวจดูอย่างละเอียดอีกครั้ง แล้วจึงวางดอกไม้สวย ๆ ลงบนมือเล็กของหลี่เถียน
“ขอบคุณค่ะพ่อ หนูชอบมากเลย” หลี่เถียนยื่นหน้าเข้าไปดม
ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอยิ้มหวานยิ่งกว่าดอกไม้เสียอีก
หลี่หยวนเฉายกมือลูบหัวหลี่เถียน รู้สึกว่าการเข้ากับลูกสาวก็ไม่ได้ยากขนาดนั้น
แต่ก็ไม่ง่ายเลยจริง ๆ