“ไอ้หนู อยู่นิ่ง ๆ หน่อย!”
คาซามะเตะนารูโตะไปทีหนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปทักทายไก
“โย่ ไก ยังปลดปล่อยวัยรุ่นอันล้นเหลือของนายอยู่เหมือนเดิมสินะ”
พอได้ยิน ไกก็หยุดท่าบริหารกล้ามเนื้อด้วยการยืนกลับหัว แล้วหันมาเผยฟันขาวเป็นเอกลักษณ์
“โอ้! คาซามะ! วันนี้มีเวลามาสนามฝึกได้ยังไง? หรือในที่สุดก็คิดตกแล้ว อยากมาประลองวัยรุ่นเลือดเดือดกันสักตั้ง?”
“ไม่เอาละ ๆ” คาซามะโบกมือ แล้วชี้ไปยังนารูโตะที่ยืนทำหน้าเบื่อหน่ายอยู่ข้างหลัง “พาลูกน้องใหม่มาทำความรู้จักที่นี่น่ะ ว่าแต่ไก ไอ้หนุ่มผมทองนี่เมื่อกี้พูดจาดูถูกนายไว้ไม่น้อยเลยนะ”
นารูโตะชะงัก ชี้ตัวเอง “หา? ฉันเหรอ?”
คาซามะยิ้มเจ้าเล่ห์ “ไอ้หนูนี่บอกว่าวัยรุ่นของนายไม่เร่าร้อนเลยสักนิด แถมยังแต่งตัวเป็นกบเขียวแล้วกระโดดไปมาบนสนามทุกวัน ฝึกแต่ท่าหมัดมวยก๊องแก๊ง”
นารูโตะเบิกตากว้าง โบกมือรัว ๆ อย่างร้อนใจ “เฮ้ย ๆ! ฉันไปพูดแบบนั้นตอนไหนกันวะ! ลุงคิ้วหนา อย่าไปเชื่อเขานะ!”
“ท่าหมัดมวยก๊องแก๊งงั้นเหรอ...”
ในดวงตาของไกเปี่ยมด้วยความฮึกเหิมและไม่ยอมแพ้ “เด็กสมัยนี้ลืมคุณค่าของวัยรุ่นไปหมดแล้วหรือไง!”
“ไก อย่าเพิ่งหัวร้อนเลย เด็กพูดอะไรไปก็อย่าถือสาน่า” คาซามะยุอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่คิดจะห้าม
“ไม่! ในฐานะอสูรสีครามผู้ภาคภูมิแห่งโคโนฮะ ฉันต้องทำให้เด็กคนนี้ได้เห็นว่า วิชาต่อสู้แบบไหนกันแน่ที่ทำให้วัยรุ่นลุกโชนได้!”
จากนั้นไกสูดหายใจเข้าลึก ๆ ประสานหมัดไว้หน้าอก กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่นขึ้นฉับพลัน
“คาถาแปดประตู ประตูทิวทัศน์ที่หก...”
ตูม!
จักระสีเขียวอันบ้าคลั่งทะลักออกจากร่าง ก่อตัวเป็นคลื่นพลังที่มองเห็นได้พุ่งขึ้นสู่ฟ้า
นารูโตะกับอีกสองคนถูกลมกระโชกพัดจนถอยกรูด ได้แต่ยกแขนขึ้นบังหน้า
“เปิด!”
พร้อมเสียงตะโกนกึกก้อง ไกก็กลายเป็นเงาสีเขียวพุ่งหายไปจากจุดเดิม
นารูโตะกับอีกสองคนเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก
เห็นไกกำลังรัวหมัดใส่เนินเขาเล็ก ๆ ที่อยู่ไกลออกไปกลางอากาศ
อากาศเสียดสีกันด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นเปลวไฟ เงาหมัดเพลิงนับไม่ถ้วนโหมกระหน่ำลงมา
“นกยูงยามรุ่งอรุณ!”
ครืน ๆ ๆ!
ท่ามกลางแสงเพลิงที่ปกคลุมทั่วฟ้า เนินเขาสูงหลายสิบเมตรถูกบดจนราบไปครึ่งหนึ่งต่อหน้าต่อตา
ซากุระทรุดนั่งลงกับพื้น อ้าปากค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง ใช้แค่หมัดก็ซัดเนินเขาจากระยะไกลจนราบได้ นี่เป็นเรื่องที่มนุษย์ทำได้จริง ๆ เหรอ?
ซาสึเกะเองก็รักษาท่าทีเย็นชาไว้ไม่อยู่ เขาเบิกตากว้างมองไก ถ้าตัวเองมีพลังแบบนั้นบ้าง การแก้แค้นคงง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ
ส่วนนารูโตะที่เมื่อครู่ยังทำหน้าเบื่อหน่าย ตอนนี้ยืนอึ้งจนตาค้างไปแล้ว
คาซามะเดินเข้าไปกดหัวนารูโตะ พลางแซวว่า “เป็นไง? ท่าหมัดมวยก๊องแก๊งนี่เข้าตานายท่านนารูโตะบ้างไหม?”
นารูโตะได้สติกลับมา แล้วไถลเข่าพุ่งเข้าไปกอดขาไกที่เพิ่งลงพื้นอย่างรวดเร็ว
“อาจารย์คิ้วหนา! ไม่สิ อาจารย์ไก! ได้โปรดรับผมเป็นศิษย์ด้วยเถอะ! ผมอยากลุกโชนไปพร้อมกับอาจารย์!”
ไกงงงันกับความกระตือรือร้นที่จู่ ๆ ก็โถมเข้ามา
ไอสีเขียวบนร่างค่อย ๆ จางหาย เผยสีหน้ากระอักกระอ่วนขึ้นมานิดหน่อย
“ฮ่า ๆ ๆ ในที่สุดไอ้หนูก็เข้าใจความเร่าร้อนของวัยรุ่นแล้วสินะ? แต่น่าเสียดาย ฉันสอนนายไม่ได้หรอก”
นารูโตะร้อนใจ เขย่าขาไกไปมา “ทำไมไม่ได้ล่ะ! ผมเป็นอัจฉริยะนะ!”
“ฉันมีลูกศิษย์ทีมสามอยู่แล้ว” ไกชี้ไปทางคาซามะ “อีกอย่าง ครูประจำทีมของพวกนายคือคาซามะ ฉันจะแย่งลูกศิษย์คนอื่นมาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้”
นารูโตะหันไปมองคาซามะด้วยสีหน้าอ้อนวอน
คาซามะหาวหวอด ก่อนหยิบคุไนออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์นินจา
“ไก นายไม่คิดทบทวนอีกสักหน่อยเหรอ?”
“นี่เป็นเรื่องของหลักการ คาซามะ นายไม่ควรละเลยความรับผิดชอบต่อลูกศิษย์ของตัวเอง” ไกปฏิเสธอย่างหนักแน่น
“ก็ได้” คาซามะถอนหายใจ พลางหมุนคุไนบนปลายนิ้วสองสามรอบ “ตอนแรกฉันนึกว่านี่เป็นหยกดิบที่หาเจอได้ยากในรอบพันปี ถ้านายไม่เอา งั้นฉันเก็บไว้เองก็แล้วกัน”
สิ้นเสียง
ฉัวะ!
คาซามะกวัดแกว่งคุไน กรีดท่อนแขนนารูโตะจนเกิดแผลลึกถึงกระดูก
“อ๊าก!” นารูโตะร้องลั่น กุมแขนพลางถอยกรูด
“อาจารย์คาซามะ! ทำอะไรน่ะ!” ซากุระกรีดร้องแล้วรีบพุ่งเข้าไปดูอาการ
ซาสึเกะชักคุไนออกมาจากด้านหลัง จ้องคาซามะอย่างระแวดระวัง “แกบ้าไปแล้วหรือไง? ถึงกับลงมือกับลูกน้องตัวเอง!”
“คาซามะ!” ไกตวาดด้วยความโกรธ ก่อนวูบไปยืนตรงหน้าอีกฝ่ายแล้วคว้าข้อมือไว้ จ้องเขาเขม็ง “นายกำลังทำอะไร? ทำไมถึงทำร้ายเด็กคนนี้!”
“อย่าเพิ่งโมโห ดูให้ดี” คาซามะชี้ไปที่แขนของนารูโตะ
ไกหันไปมอง
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้โจนินผู้ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนถึงกับตาค้าง
ตรงบาดแผลน่าสยดสยองบนแขนนารูโตะ มีจักระสีแดงกำลังไหลทะลักออกมา พร้อมกับควันขาวที่ลอยขึ้นเป็นสาย
เนื้อหนังสองฝั่งของบาดแผลเริ่มสมาน ตกสะเก็ด แล้วหลุดออกด้วยความเร็วเหลือเชื่อ
ตอนซากุระลนลานหยิบผ้าพันแผลออกมาเตรียมพัน แผลบนแขนนารูโตะก็หายสนิทจนไม่เหลือแม้แต่รอยแผลเป็น
“นี่มัน...” ซากุระถือผ้าพันแผลค้างไว้ ยืนอึ้งไปเลย
นารูโตะลูบแขนตัวเอง แล้วกะพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง
“เอ๊ะ? ไม่เจ็บแล้ว? เมื่อกี้... ฉันโดนกรีดแขนใช่ไหม?”
ไกมองแขนของนารูโตะ ลมหายใจเริ่มหนักขึ้น
ในฐานะชายผู้ฝึกวิชาต่อสู้จนถึงขีดสุด เขารู้ดีกว่าใครถึงข้อเสียร้ายแรงของคาถาแปดประตู
การเปิดแปดประตูจะส่งผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรงต่อร่างกาย ตั้งแต่กล้ามเนื้อฉีกขาด กระดูกหักละเอียด ไปจนถึงเสียชีวิต
แม้แต่ลูกศิษย์คนโปรดอย่างร็อก ลี ตอนฝึกแปดประตูก็ยังต้องระมัดระวังทุกฝีก้าว พลาดเพียงนิดเดียวก็อาจพิการไปตลอดชีวิต
แต่ไอ้หนุ่มผมทองตรงหน้านี่มีพลังฟื้นตัวระดับประหลาด ร่างกายของเขาเกิดมาเพื่อคาถาแปดประตูโดยเฉพาะ!
ตราบใดที่ไม่เปิดไปถึงประตูมรณะในคราวเดียว เด็กคนนี้ก็ใช้ประตูช่วงแรก ๆ เป็นสกิลทั่วไปได้ตามใจชอบเลย!
ถ้าให้เด็กคนนี้ฝึกคาถาแปดประตู...
คาซามะเอ่ยขึ้นอย่างถูกจังหวะ “ร่างกายของตระกูลอุซึมากิ บวกกับเก้าหางที่อยู่ในตัวเขา”
“พลังฟื้นตัวของเขาเหนือกว่านินจาแพทย์ส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ ไก นายดูไม่ออกหรือไง? ไอ้หนูนี่เกิดมาเพื่อฝึกวิชาต่อสู้ชัด ๆ”
“แต่ว่า...” ไกยังคงลังเลอยู่บ้าง
“ฉันรู้ว่านายมีทีมสามอยู่แล้ว ไม่ได้บอกให้เขาย้ายทีมสักหน่อย แค่ให้มาเรียนรู้ด้วยการนั่งฟังก็พอ”
คาซามะตบไหล่ไก “ลองคิดดูสิ ถ้านายถ่ายทอดคาถาแปดประตูให้เขา แล้วได้ร่างกายที่อึดเหมือนฆ่าไม่ตายแบบนี้ อนาคตเขาอาจใช้วิชาต่อสู้เหนือกว่าโฮคาเงะทุกรุ่นได้เลยนะ!”
“อาจารย์ไก!” นารูโตะพุ่งเข้าไปหาอีกครั้ง น้ำตาเต็มหน้า มือกำขากางเกงของไกไว้แน่น “ผมอยากเรียนท่านั้น! ผมจะเหนือกว่าโฮคาเงะ! ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนในหมู่บ้านเห็น!”
เมื่อเห็นแววปรารถนาเต็มเปี่ยมบนใบหน้าของนารูโตะ ไกก็ดึงเขาลุกขึ้นจากพื้น แล้วจับมือกันแน่น
“ได้! ได้! ได้!”
น้ำตาไหลอาบแก้มไกพรั่งพรู
“นี่แหละวัยรุ่นของจริง! นารูโตะ! ตั้งแต่วันนี้ นายคือศิษย์คนสุดท้ายของฉัน ไมโตะ ไก! ฉันจะถ่ายทอดวิชาลับที่เผาผลาญชีวิตให้หมดทุกอย่าง!”
“อาจารย์ไก! ฮือ ๆ ขอบคุณครับ!”
ทั้งสองกอดกันร้องไห้ ฉากหลังมีดวงอาทิตย์สีแดงดวงใหญ่ลอยขึ้น พร้อมเกลียวคลื่นซัดกระหน่ำอยู่ด้านหลัง
ซากุระกับซาสึเกะยืนมองอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าปวดหัว
ทำไมสองคนนี้ถึงฮึกเหิมกันขึ้นมาได้เฉยเลยเนี่ย?
ทันทีที่ไกตกลงสอนนารูโตะ
เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวของคาซามะ
【ติ๊ง!】
【ตรวจพบว่าโฮสต์ช่วยให้อุซึมากิ นารูโตะฝากตัวเป็นศิษย์กับไมโตะ ไก ตัดสินว่าโฮสต์มอบวาสนาให้ผู้อื่น!】
【เปิดใช้งานการคืนผลตอบแทนแบบทวีคูณ!】
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: ร่างกายชาวไซย่า!】
โอ้?
ร่างกายชาวไซย่า?
คาซามะยิ้มอย่างได้ใจ
ร่างกายแบบนี้เป็นพลังโกงที่เกิดมาเพื่อการต่อสู้โดยแท้
ไม่เพียงมีสัญชาตญาณการต่อสู้เฉียบคมและความทนทานต่อการโจมตีสูงเท่านั้น คุณสมบัติแฝงที่น่ากลัวที่สุดยังเป็นการ “ยิ่งสู้ยิ่งแกร่ง” อีกด้วย
ทุกครั้งที่บาดเจ็บสาหัสจนเกือบตาย ขอแค่ฟื้นกลับมาได้ สมรรถภาพร่างกายและพลังต่อสู้ก็จะทะลุขีดจำกัด เติบโตอย่างก้าวกระโดด
กำไรเน้น ๆ! กำไรสุด ๆ!
การจ้างคนอื่นมาสอนนี่เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกจริง ๆ!
“แค่ก ๆ”
คาซามะกระแอม ขัดจังหวะอาจารย์กับศิษย์ที่ยังกอดกันร้องไห้ “ในเมื่อพวกนายตกลงกันได้แล้ว นารูโตะ วันนี้อยู่ฝึกกับไกที่นี่เลยนะ ตั้งใจฝึกให้ดี อย่าทำให้อาจารย์ขายหน้าล่ะ”
ตอนนี้ในหัวนารูโตะมีแต่ภาพตัวเองใช้ท่านกยูงยามรุ่งอรุณถล่มหน้าผาโฮคาเงะ
“ไม่ต้องห่วงครับ อาจารย์คาซามะ! ผมจะเป็นนินจาสายต่อสู้ที่เก่งที่สุดให้ได้!”