หลินหว่านจือถึงได้สติขึ้นมาอย่างฉับพลัน ขอบตาพลันแดงก่ำ เธอหันไปมองซูเจี้ยนเย่ เสียงสั่นเล็กน้อย “เจี้ยนเย่ นี่...นี่เป็นบ้านของเราจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่” ซูเจี้ยนเย่มองเธอด้วยสีหน้าจริงจัง “ตกลงกันไว้ตั้งแต่เดือนกว่า ๆ ก่อนแล้ว หยาหยาไม่ให้ฉันบอกเธอ บอกว่าจะให้เซอร์ไพรส์ เธอชอบไหม?”
“ชอบ...ชอบมากเลย”
หลินหว่านจือยกมือเช็ดตา ก่อนจะยิ้มทั้งที่น้ำตายังเกาะอยู่บนใบหน้า “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฝันจะเป็นจริง เราจะมีบ้านของตัวเองในตัวอำเภอได้”
“แม่ แค่นี้จะนับเป็นอะไร!” ซูหยวนเหอเชิดหน้าขึ้นน้อย ๆ สีหน้าภาคภูมิใจ “ต่อไปเรายังซื้อหลังที่ใหญ่กว่านี้ได้อีกนะ พอมีเงินแล้ว เราจะไปซื้ออีกสองหลังที่เยียนจิงด้วย!”
“แหม ปากเก่งไม่เบาเลยนะ” หลินหว่านจือถูกเธอทำให้หัวเราะ จึงจิ้มหน้าผากลูกสาว “ถ้าซื้อไม่ไหวขึ้นมา ดูสิว่าแม่จะจัดการกับลูกยังไง”
“แม่วางใจได้เลย เรื่องนี้หนูจัดการเอง!”
ระหว่างพูดคุยหยอกล้อ ซูหยวนเหอก็จูงหลินหว่านจือเดินเข้าไปข้างใน
ผนังห้องโถงใหญ่เพิ่งทาสีใหม่ สะอาดขาวโพลน ตู้ตั้ง โต๊ะปาเซียน และม้านั่งยาวที่ทำขึ้นใหม่วางเรียงเป็นระเบียบ
หลินหว่านจือลูบตู้ใบใหม่เอี่ยม ปลายนิ้วสั่นระริก ในใจทั้งอบอุ่นทั้งเปรี้ยวฝาด
ไม่นานนัก อาหารก็ทำเสร็จเต็มโต๊ะ มีครบทั้งไก่ เป็ด ปลา และเนื้อ
คนทั้งครอบครัวนั่งล้อมวง ซูเสี่ยวซิ่งยกแก้วเคลือบขึ้น ยิ้มพลางกล่าว “วันนี้เรามาฉลองที่เจี้ยนเย่กับหว่านจือย้ายเข้าบ้านใหม่กัน ต่อไปขอให้ชีวิตรุ่งเรืองก้าวหน้ายิ่ง ๆ ขึ้นไป! มา ชนแก้วกัน!”
ทุกคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน แก้วกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วบ้าน
กินไปได้พักใหญ่ สองพี่น้องหลินจิ้งเสียนก็ลุกขึ้น หยิบห่อผ้าสามห่อจากในห้องแล้วส่งให้