หลินหว่านจือหน้าเย็นชา หันไปมองอีกฝ่าย น้ำเสียงไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “ใครเป็นน้องสามบ้านเธอ อย่ามามั่วนับญาติกันแถวนี้ หยาหยาจับลูกหมูได้ก็เพราะความสามารถของตัวเอง ถ้าเก่งจริงเธอก็ขึ้นเขาไปจับกลับมาสักครอกสิ
“อีกอย่าง ถ้าหยาหยาไม่เจอร่องรอยหมูป่า พวกเธอจะรู้ได้ยังไงว่าบนเขามีหมู ตอนนี้กลับยังกล้ามาแบ่งเนื้ออีกนะ”
“เมียเจี้ยนหมิน อย่ามาหาเรื่องแถวนี้”
ซูโส่วฟู่เดินเข้ามา สีหน้าขรึม “เธอไม่ต้องต่อแถวรอแล้ว วันนี้เนื้อหมูป่านี่ไม่มีส่วนของบ้านเธอ”
จางชุ่ยฮวาระเบิดอารมณ์ทันที ตะโกนเสียงสูง “ทำไมล่ะ?! สัตว์ป่าบนเขาเป็นของส่วนรวมของกองผลิต ทำไมบ้านฉันถึงไม่มีส่วน ซูโส่วฟู่ แกใช้อำนาจส่วนตัวแก้แค้น!”
“ทำไมงั้นเหรอ?” ซูโส่วฟู่หัวเราะเย็นชา น้ำเสียงไม่ดัง แต่กลับได้ยินกันทั่วบริเวณ “บ้านเธอจ่ายค่าทำศพที่ติดค้างกองผลิตแล้วหรือยัง คิดจริง ๆ เหรอว่ากองผลิตช่วยจัดการศพหลิวกุ้ยหลานให้ฟรี ๆ?”
สิ้นเสียง รอบข้างก็พลันมีเสียงพูดคุยอื้ออึง
“คนบ้านนี้นี่ไร้คุณธรรมจริง ๆ แม่แท้ ๆ ตายยังไม่สนใจ ทิ้งไว้แล้วหนีไป ไม่กลัวฝันร้ายตอนกลางคืนบ้างหรือไง”
“นั่นสิ ยังกล้ามารับเนื้ออีก ถ้าเป็นฉันคงหลบอยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าออกมาแล้ว”
“ยายแก่นั่นก็สมควรแล้ว มีลูกสามที่กตัญญูแท้ ๆ กลับไล่ออกไปนอกบ้าน ดันเอาลูกสองคนที่ไม่ได้เรื่องเป็นแก้วตาดวงใจ สุดท้ายลงเอยแบบนี้ก็หาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น”
ทุกคนพากันพูดไม่หยุด ถ้อยคำยิ่งฟังก็ยิ่งแรง จางชุ่ยฮวาหน้าแดงก่ำ ยืนนิ่งอยู่กับที่ จะไปก็ไม่ได้ จะอยู่ก็ไม่ดี สุดท้ายจึงยกมือปิดหน้าแทรกตัวออกจากฝูงชน วิ่งร้องไห้กลับไป