ลุงหวังหัวเราะพลางโบกมือ “เด็กน้อยอย่างหนูจะเอาไปได้สักเท่าไรกัน เดี๋ยวให้ผู้ใหญ่ที่บ้านมาแบกกลับไปสักสองสามกระสอบเถอะ ไม่ได้มีราคาเท่าไร เอาไปเลย ไม่ต้องจ่ายเงิน”
“สองสามกระสอบไม่พอหรอกค่ะ” ซูหยวนเหอส่ายหน้า คิ้วน้อย ๆ ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าจริงจัง “หนูตั้งใจจะเลี้ยงหมูหลายตัวเลยค่ะ ลุงมีอยู่เท่าไรกันแน่ หนูเอาหมดเลย”
ลุงหวังสบตากับเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ ทั้งคู่ต่างประหลาดใจอยู่บ้าง
เขาสูดจมูก พลางพิจารณาเด็กหญิงตัวเล็กตรงหน้า “เอาหมดเลยเหรอ ในโกดังมีตั้งสองพันกว่าชั่ง บ้านหนูกินหมดหรือไง ระวังขนกลับไปแล้วเก็บจนเสียล่ะ”
“กินหมดค่ะ!” ซูหยวนเหอตอบหนักแน่น “เอาอย่างนี้นะคะลุง เดี๋ยวหนูกลับไปเรียกพ่อมาคุยกับพวกคุณ รอหนูสักพักได้ไหมคะ บ้านหนูอยู่แถวนี้เอง เดี๋ยวก็มาแล้ว”
“ได้สิ” ลุงหวังรู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าสนใจ จึงตอบรับอย่างไม่ลังเล “ฉันจะไปบอกยามไว้ เดี๋ยวพาหนูพ่อเข้ามาได้เลย แล้วฉันจะพาไปหาหัวหน้าสถานี ถ้าขนไปได้หมดจริง ๆ พวกเราก็ไม่ต้องลำบากหารถมาขนออกไปเอง”
“ขอบคุณค่ะลุง!”
ซูหยวนเหอกล่าวขอบคุณ ก่อนเปิดม่านผ้าบุนวมแล้ววิ่งออกไป
พอพ้นประตูมาก็เจอหลินจิ้งเสียนที่ตามหาเธออยู่ เธอรีบคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ “หยาหยา วิ่งซะเร็วเชียว จะซื้อรำข้าวสาลีทั้งหมดจริง ๆ เหรอ”
“ใช่ค่ะ พี่รอง คุ้มมากเลย” ซูหยวนเหอหอบหายใจ พลางดึงผ้าพันคอลง “พี่เดินเที่ยวกันไปก่อนนะ หนูกลับบ้านไปตามพ่อก่อน”
“นี่ วิ่งช้า ๆ หน่อย ถนนลื่นนะ!”