เมื่อพวกเธอเห็นเด็ก ๆ นอนหมดสติอยู่ในลานที่ทำการกองผลิต ก็พากันร้องไห้ขึ้นมาทันที
“ลูกแม่! แม่ตกใจแทบตาย!”
“เด็กดี ตื่นสิ! อย่าทำให้แม่ตกใจนะ!”
“ไอ้พวกโจรชั่ว! ขอให้ตายไม่ดี!”
เสียงร้องไห้ระงมขึ้นต่อเนื่อง ฟังแล้วชวนให้สะเทือนใจ
หลินหว่านจือเบียดตัวอยู่ในฝูงชนด้วย พอเห็นเหตุการณ์ก็รีบเข้าไปตรวจร่างกายเด็ก ๆ ทีละคน
“ทุกคนอย่าเพิ่งตกใจ! เด็ก ๆ ไม่เป็นไร แค่ถูกวางยานิดหน่อย นอนพักสักเดี๋ยวก็ฟื้นแล้ว!” หลินหว่านจือตะโกนเสียงดัง
พอได้ยินคำพูดของเธอ พวกผู้หญิงก็คลายกังวลลงเล็กน้อย แต่ยังคงกอดลูกไว้พลางร้องไห้ไม่หยุด
ไม่นานนัก เด็กคนแรกก็ฟื้นขึ้นมา เขาขยี้ตา มองแม่ที่กอดตัวเองร้องไห้ด้วยสีหน้างุนงง
“แม่ร้องไห้ทำไมครับ? ผมไม่ได้ไปเก็บเห็ดบนเขากับพี่จางลี่เหรอครับ? พี่จางลี่ยังให้ลูกอมผมเม็ดหนึ่ง แล้วผมก็หลับไปเลย”
“ลูกรักของแม่!” แม่ของเด็กกอดเขาแน่น ร้องไห้หนักกว่าเดิม “ต่อไปห้ามไปกับคนแปลกหน้าอีกนะ เข้าใจไหม?”
จากนั้นเด็กคนแล้วคนเล่าก็ฟื้นขึ้นมา
บรรยากาศในลานค่อย ๆ ผ่อนคลายลงในที่สุด
หลินหว่านจือถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก พอหันไปก็เห็นเงาร่างเล็ก ๆ กำลังก้มตัว ย่องหนีไปอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“ซูหยวนเหอ!”
หลินหว่านจือขึ้นเสียงเรียก
เงาร่างเล็ก ๆ พลันชะงักแข็งค้าง
หยาหยาค่อย ๆ หันกลับมา บนใบหน้าแต้มรอยยิ้มประจบประแจง มือเล็กไพล่ไว้ข้างหลัง ปลายเท้าถูพื้นไปมา “แม่จ๋า”
หลินหว่านจือเท้าเอว มองเธอพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “หนีทำไมล่ะ? แม่จะกินลูกหรือไง?”