หลิวกุ้ยหลานถูกแรงพุ่งชนมหาศาลของเปาจื่อล้มลงกับพื้น ดวงตาแดงก่ำ เธอชักกรรไกรออกมาแล้วแทงใส่เปาจื่ออย่างแรงอีกครั้ง
หนึ่งที สองที สามที สี่ที
เลือดสด ๆ ย้อมขนสีเหลืองของเปาจื่อให้กลายเป็นสีแดงในพริบตา
“เปาจื่อ!”
หยาหยาร้องไห้เสียงหลงราวกับหัวใจจะแหลกสลาย เธอพุ่งเข้าไปกอดร่างของเปาจื่อไว้
คนรอบข้างเพิ่งได้สติ ชายหนุ่มร่างกำยำหลายคนรีบกรูเข้าไปกดหลิวกุ้ยหลานที่กำลังคลุ้มคลั่งไว้กับพื้น ก่อนแย่งกรรไกรในมือเธอออกมา
“ปล่อยฉันนะ! ฉันจะฆีนังเด็กสารเลวนั่น! หลานฉันต้องเจ็บตัวก็เพราะมัน! ฉันจะฆ่ามัน!” หลิวกุ้ยหลานดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง ปากก็ด่าทอไม่หยุด
หลินหว่านจือรีบวิ่งเข้าไปกอดหยาหยา ตัวสั่นไปทั้งร่าง ถ้าเมื่อครู่ไม่มีเปาจื่อ คนที่นอนอยู่บนพื้นตอนนี้คงเป็นลูกสาวของเธอ
เธอมองหลิวกุ้ยหลานที่ถูกกดอยู่กับพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นจนแทบอยากพุ่งเข้าไปฉีกอีกฝ่ายเป็นชิ้น ๆ
“อย่ามาห้ามฉัน! ฉันจะตีอีแก่ใจบาปนี่ให้ตาย!” หลินหว่านจือดิ้นรนจะพุ่งเข้าไป แต่ถูกหญิงชาวบ้านหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ รั้งไว้แน่น
“หว่านจือ ใจเย็นก่อน อย่าไปลดตัวเถียงกับคนแบบนั้นเลย!”
“หยาหยาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว! แค่หยาหยาไม่เป็นไรก็พอ!”
หยาหยาคุกเข่าอยู่บนพื้น กอดร่างของเปาจื่อที่เย็นลงเรื่อย ๆ ร้องไห้จนแทบขาดใจ
“เปาจื่อ… เปาจื่อตื่นสิ… ฮือ ๆ… อย่าตายนะ… ต่อไปหยาหยาจะไม่แย่งกระดูกของเธออีกแล้ว… หยาหยาจะยกซาลาเปาไส้เนื้อทั้งหมดให้เธอกิน… ตื่นขึ้นมาสิ…”