เธอผ่อนลมหายใจยาว ขาอ่อนแรงจนทรุดนั่งลงกับพื้น แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็น
เมื่อครู่เธอเองก็กลัวแทบตายเหมือนกัน
“หัวหน้า! พี่เก่งมากเลย!” สือโถวกับพวกวิ่งเข้ามาหยาหยา ล้อมเธอไว้ ดวงตาเปล่งประกายชื่นชม
“หัวหน้า เราจะปล่อยพวกมันไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ?” โก่วตั้นถามอย่างไม่ยินยอม
หยาหยาส่ายหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าเล็ก ๆ “วางใจเถอะ พวกมันหนีไม่รอดหรอก”
พูดยังไม่ทันขาดคำ หูของต้าหู่ก็ขยับขึ้นมาอย่างกะทันหัน มันเงยหน้ามองเข้าไปในป่าลึก ก่อนจะคำรามต่ำ ๆ แล้วหันหลังวิ่งไปทันที
“ต้าหู่! จะไปไหนน่ะ?” หยาหยารีบตะโกนถาม
ต้าหู่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา ไม่นานก็หายลับเข้าไปในป่า
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงตะโกนก็ดังมาจากในป่า
“หยาหยา! หยาหยาอยู่ไหน?”
“เด็ก ๆ! พวกเธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
หยาหยาเงยหน้ามอง ก็เห็นซูโส่วเถียนพากองกำลังอาสาสมัครติดอาวุธกว่าสิบคน ถือปืนพุ่งออกมาจากในป่า หลี่จู้วิ่งนำอยู่ด้านหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ
“คุณปู่รอง!”
หยาหยาร้องไห้ออกมาทันที เธอลุกขึ้นจากพื้นแล้ววิ่งไปหาซูโส่วเถียน
ซูโส่วเถียนรีบก้าวเข้ามา อุ้มหยาหยาไว้ในอ้อมแขน พลางสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย หัวใจที่แขวนค้างอยู่จึงค่อย ๆ สงบลง
เขาลูบศีรษะหยาหยา น้ำเสียงเจือทั้งความหวาดหวั่นและโล่งใจ “เด็กดี ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ทำเอาปู่รองตกใจแทบตาย”
เขาหันไปมองเด็ก ๆ กว่าสิบคนที่นอนหลับสนิทอยู่บนพื้น แล้วรีบสั่งกองกำลังอาสาสมัครด้านหลัง “เร็วเข้า! ตรวจดูว่าเด็ก ๆ เป็นอะไรกันไหม! อุ้มเบา ๆ แล้วรีบพาลงจากเขา!”