บทที่ 134 ที่หนึ่งของโรงเรียน มุ่งหน้าสู่เยียนจิง
ซูจิ่งเฉินยิ้มอย่างมั่นใจ “แม่ ไม่ต้องห่วงครับ ไม่มีปัญหา ผมลองประเมินคะแนนแล้ว น่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยจิงต้าได้”
หลินหว่านจือถอนหายใจยาว ความกังวลที่เกาะกุมใจมาหลายเดือนในที่สุดก็คลายลง
เธอตบแขนซูจิ่งเฉินเบา ๆ ขอบตาแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง “ดี ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ เราไปหาพ่อของลูก พรุ่งนี้ก็กลับกองผลิตแล้ว กลับถึงบ้านแม่จะตุ๋นไก่ให้กิน บำรุงให้เต็มที่เลย”
“ครับ” ซูจิ่งเฉินพยักหน้า ก่อนยื่นมือไปจูงซูหยวนเหอที่กระโดดโลดเต้นอยู่ข้าง ๆ “ไปกัน หยาหยา พี่ใหญ่จะพาไปซื้อไอติม”
เมื่อกลับถึงกองผลิตริมแม่น้ำ ซูจิ่งเฉินก็ผ่อนคลายลงได้อย่างเต็มที่
ทุกวันเขาพาซูหยวนเหอ ซูจิ่งหยาง และหลี่เอ้อร์หยาเข้าป่าเก็บผลไม้ป่า ลงแม่น้ำจับปลา ชีวิตสุขสบายและแสนเพลิดเพลิน
ปลายเดือนกรกฎาคม ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ประกาศ
แต่เช้าตรู่ ซูเจี้ยนเย่ก็พาซูจิ่งเฉินเข้าอำเภอ หน้าแผ่นประกาศรายชื่อของโรงเรียนมีคนมามุงจนแน่นขนัด แทบไม่มีช่องให้แทรก
ซูเจี้ยนเย่เบียดอยู่ท่ามกลางฝูงชน เหงื่อไหลท่วมตัว เขาเริ่มอ่านจากรายชื่อสุดท้ายบนประกาศ ไล่ขึ้นไปทีละชื่อ หัวใจเต้นรัว ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
ยิ่งอ่านไล่ขึ้นไป หัวใจเขาก็ยิ่งจมดิ่ง จนกระทั่งสายตาหยุดอยู่ที่ชื่อบนสุดของประกาศ
ซูจิ่งเฉิน 578 คะแนน
ซูเจี้ยนเย่ยืนนิ่งงัน กะพริบตาแล้วขยี้ตาอีกครั้ง กลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะอ่านผิด เขาหันไปมองลูกชาย เสียงสั่นจนควบคุมไม่อยู่ “ลูก ในโรงเรียนมีคนชื่อซูจิ่งเฉินแค่คนเดียวใช่ไหม?”
ซูจิ่งเฉินยืนอยู่ข้างหลังเขา พลางยิ้มและพยักหน้า “พ่อ ชื่อนั้นเป็นของผมครับ น่าจะเป็นที่หนึ่งของทั้งอำเภอ”