โจวเหล่าเกินมองศพบนพื้นแล้วถอนหายใจหนัก ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและจนปัญญา “จะทำยังไงได้อีกล่ะ กองผลิตออกเงินทำโลงไม้แบบบาง ๆ สักใบ หาที่รกร้างแถวเชิงเขาแล้วฝังส่ง ๆ ไปเถอะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น กองผลิตหาช่างไม้มาได้หลายคน แล้วเร่งทำโลงศพอย่างง่ายที่สุดใบหนึ่ง
ตอนเที่ยง ชายฉกรรจ์หลายคนช่วยกันหามโลงขึ้นเขา ขุดหลุมตื้น ๆ แล้วฝังหลิวกุ้ยหลาน
ไม่มีป้ายหลุมศพ ไม่มีเสียงร้องไห้ กระทั่งกระดาษเงินกระดาษทองสักแผ่นก็ไม่ได้เผา
ซูเจี้ยนเย่ยืนอยู่ในลานบ้านตัวเองตลอด มองดูอยู่ไกล ๆ ผ่านรั้วโดยไม่ขยับเขยื้อน
บ่ายวันเดียวกับที่เรื่องนี้จบลง เขาก็สะพายเครื่องมือเข้าเมืองอำเภอไป
สามวันต่อมา ซูเจี้ยนกั๋วกับซูเจี้ยนหมินถึงแอบกลับเข้าหมู่บ้าน ทั้งคู่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ถึงเวลาก็ไปทำไร่ ถึงเวลาก็กินข้าว
พวกเขาทำเป็นมองไม่เห็นทั้งสายตาชี้นิ้วและน้ำลายที่ชาวบ้านพ่นใส่
วันคืนดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อยไม่หวือหวา พริบตาเดียวก็ถึงเดือนกรกฎาคม
โรงเรียนปิดเทอมฤดูร้อน ซูหยวนเหอร่าเริงราวกับนกกระจอกที่หลุดจากกรง ทุกวันพาซูจิ่งหยางกับหลี่เอ้อร์หยาเที่ยววิ่งเล่นไปทั่วหมู่บ้าน
หลินหว่านจือมอบกุญแจบ้านให้หลินโส่วไฉ ผู้เป็นลุงใหญ่ กำชับเรื่องให้อาหารหมูกับไก่อย่างละเอียด จากนั้นก็รดน้ำผักในลานบ้านจนทั่ว
“ฝากฝังทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว”
หลินหว่านจือเช็ดเหงื่อ มองเด็กทั้งสามที่สะพายห่อผ้าใบเล็ก ก่อนยิ้มออกมา “ไปกันเถอะ เราเข้าเมืองอำเภอกัน”
อีกสองวันก็จะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยของซูจิ่งเฉินแล้ว
รถโยกคลอนดังเอี๊ยดอ๊าดอยู่กว่าหนึ่งชั่วโมง กว่าจะมาถึงเมืองอำเภอ