พ่อครัวแล่เป็ดเข็นรถเข็นเข้ามา มีดแล่ในมือพลิกขึ้นลงอย่างคล่องแคล่ว หนังเป็ดกับเนื้อเป็ดบางเฉียบราวปีกจักจั่นถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบลงบนจานกระเบื้องสีขาว ยังมีไอร้อนจากเตาอบลอยกรุ่น
ซูหยวนเหอแอบสังเกตวิธีกินของโต๊ะข้าง ๆ มาตั้งนานแล้ว พอเห็นดังนั้นก็ไม่รอให้ผู้ใหญ่เริ่มก่อน รีบหยิบแผ่นแป้งบาง ๆ ขึ้นมา วางเนื้อเป็ดสองชิ้นที่หนังกรอบเนื้อนุ่มลงไป จิ้มซอสหวานนิดหน่อย แล้วใส่ต้นหอมซอยอีกสองเส้น ก่อนจะห่อเป็นม้วนเล็ก ๆ อย่างเก้ ๆ กัง ๆ จากนั้นก็อ้าปากกัดคำโต
หนังเป็ดกรอบกรุบแตกดังกรอบในปาก กลิ่นมันหอม ๆ ผสานกับรสหวานของซอสและความสดชื่นของต้นหอม แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปากในพริบตา
ดวงตาของซูหยวนเหอเป็นประกายวาบ แก้มตุ่ยเหมือนกระรอกตัวน้อย เธออุทานทั้งที่ยังเคี้ยวตุ้ย ๆ ว่า “ว้าว! อร่อยจังเลย! พ่อแม่รีบกินสิ! พี่ใหญ่ พี่รองก็กินด้วย! หอมอร่อยจริง ๆ!”
ซูเจี้ยนเย่กับหลินหว่านจือสบตากัน ก่อนจะยิ้มแล้วหยิบแผ่นแป้งมาห่อตามอย่างเธอ พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง ทั้งคู่ก็อดพยักหน้าไม่ได้
ซูจิ่งหยางกินอย่างรีบร้อน จนมีซอสเปื้อนเป็นวงอยู่ตรงมุมปาก หลินหว่านจือหัวเราะพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดให้ เขายังพูดอู้อี้ว่า “แม่ไม่ต้องสนใจผมหรอก ผมจะห่ออีกชิ้น!”
เป็ดย่างสองตัวหมดเกลี้ยงในเวลาไม่นาน ครอบครัวพากันลูบท้องกลม ๆ เดินทางกลับโรงแรม
ซูหยวนเหอนอนอยู่บนเตียง พลางนึกถึงรสชาติของเป็ดย่าง พลิกตัวไปมาอยู่นานกว่าจะหลับ ในฝันมีแต่เป็ดย่างสีทองอร่ามบินว่อน
เช้าวันถัดมา ฟ้ายังสลัวอยู่ ทุกคนในครอบครัวก็ตื่นกันหมดแล้ว
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด ซูเจี้ยนเย่ก็หยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลที่พันด้วยผ้าแดงออกมาอย่างระมัดระวัง แล้วยกถุงสานใส่ของฝากขึ้นมาอีกใบ เขาตรวจสอบที่อยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายรอบ ก่อนจะพาครอบครัวออกจากที่พัก