ภายในห้องส่วนตัว ทุกคนกำลังนั่งพูดคุยรออาหารมาเสิร์ฟ จู่ ๆ ก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก
เวินจิ่งหยวนยิ้มพลางลุกขึ้นแนะนำให้รู้จักอย่างกระตือรือร้น “เจี้ยนเย่ หว่านจือ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือลูกชายคนที่สองของฉัน เวินเฉิงเยวี่ย ลูกสะใภ้คนที่สอง หวังฉิง ส่วนสองคนข้าง ๆ เป็นหลานชายของฉัน เวินเหยียนหัวกับเวินเหยียนหลี่
ส่วนคนที่ยืนอยู่ทางนั้นคือเวินเหยียนฉือ ลูกชายบ้านใหญ่ วันนี้คนอื่น ๆ ในบ้านมีธุระออกไปข้างนอก ไว้วันหลังค่อยให้พวกเธอทำความรู้จักกัน”
คนทั้งสองครอบครัวทักทายกันอย่างสุภาพ ยิ้มแย้มพูดคุยตามมารยาทไม่กี่ประโยค ก่อนทยอยนั่งประจำที่
ไม่นาน อาหารเลิศรสเต็มโต๊ะก็ถูกยกมาเสิร์ฟจนหมด เวินเฉิงเยวี่ยยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วลุกยืน สีหน้าจริงใจ “เจี้ยนเย่ หว่านจือ ก่อนหน้านี้ต้องขอบคุณพวกคุณมากที่ดูแลพ่อของผมอย่างเอาใจใส่
ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยเหลืออย่างมีน้ำใจ ตระกูลเวินของเราคงไม่ได้รับความเป็นธรรมคืนเร็วขนาดนี้ บุญคุณครั้งนี้ผมจะจดจำไว้ในใจ ขอชนแก้วกับพวกคุณสักแก้ว!”
ซูเจี้ยนเย่รีบลุกขึ้นโบกมือ ปฏิเสธอย่างถ่อมตน “เกรงใจเกินไปแล้วครับ คุณตาเวินเป็นศิษย์น้องของคุณปู่ฝ่ายภรรยาผม และยังเป็นปู่ศิษย์ของพวกเราด้วย คนรุ่นหลังดูแลผู้ใหญ่ก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว ไม่ถึงกับเป็นบุญคุณหรอกครับ”
“ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ความซาบซึ้งใจของผมก็เป็นเรื่องจริง” เวินเฉิงเยวี่ยยังคงยิ้มพลางยืนกราน “วันนี้พวกเราต้องดื่มด้วยกันสักแก้วนะครับ”
ซูเจี้ยนเย่ไม่ปฏิเสธอีก พยักหน้ารับ ทั้งสามยกแก้วชนกัน ก่อนเงยหน้าดื่มจนหมด แล้วจึงทยอยนั่งลง
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอุ่นชื่นมื่น หวังฉิงหันมามองหลินหว่านจือแล้วเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน “หว่านจือ คราวนี้พวกคุณมาเยียนจิง ตั้งใจจะอยู่กี่วันหรือ?”