ซูหยวนเหอวิ่งเข้าไปคว้ามือเขาแล้วเขย่าเบา ๆ “ไม่มีสักหน่อย! เมื่อวานหนูเพิ่งกินเป็ดย่าง อร่อยมากเลย!”
“จริงเหรอ? ไว้วันหลังปู่กู้จะพาหนูไปกินเป็ดย่างที่อร่อยที่สุดในเมืองหลวงนะ”
กู้ซงเหนียนหันไปมองซูเจี้ยนเย่แล้วถามว่า “ทำไมจู่ ๆ ถึงมากันล่ะ?”
ซูเจี้ยนเย่ยิ้มตอบ “จิ่งเฉินสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ พวกเราเลยคิดว่าจะมาเที่ยวสักหน่อยครับ”
กู้ซงเหนียนดีใจขึ้นมาทันที “จิ่งเฉินเก่งขนาดนี้เลยเหรอ ถึงกับสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้!”
กู้ซงเหนียนหันไปพูดกับเวินจิ่งหยวน “คุณนี่นะ เหล่าเวิน เรื่องใหญ่ขนาดนี้กลับบอกฉันทางโทรศัพท์แค่ครึ่งเดียว!
เรื่องน่ายินดีที่จิ่งเฉินสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่งได้ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก ฉันจะได้เตรียมซองแดงใบใหญ่ไว้ล่วงหน้า!”
“จะรีบร้อนไปทำไม ซองแดงไม่ได้หนีไปไหนสักหน่อย” เวินจิ่งหยวนพูดกลั้วหัวเราะ “มื้อเที่ยงกินอะไรง่าย ๆ ที่บ้านก่อน ตอนบ่ายฉันจะพาพวกเขาไปเดินเล่นที่จัตุรัสเทียนอันเหมิน เด็ก ๆ เพิ่งมาเมืองหลวงครั้งแรก ยังไงก็ต้องพาไปดูสักหน่อย”
“ได้เลย! เดี๋ยวฉันจัดรถให้ ไม่ต้องไปเบียดรถประจำทางหรอก” กู้ซงเหนียนตอบอย่างเต็มใจ “อยากไปไหนก็ไป อยากกินอะไรก็ซื้อ ปู่กู้มีเงิน!”
ซูหยวนเหอโห่ร้องดีใจทันที “เยี่ยมเลย! ขอบคุณค่ะคุณปู่กู้!”
มื้อเที่ยงหลินหว่านจือกับฮวาเสี่ยวหรงช่วยกันทำในครัว มีทั้งหมูหมักนึ่ง ผัดผักอีกหลายอย่าง และข้อศอกหมูตุ๋นซีอิ๊วที่เวินจิ่งหยวนตั้งใจให้คนไปซื้อมา คนทั้งโต๊ะกินกันอย่างครึกครื้น