เหล่าจางพลันตื่นตัวขึ้นมาทันที รีบรับคันเบ็ดมา “ส่งมาให้ฉันเร็ว ฉันจะเป็นคนอัดปลาเอง!”
เขาใช้ท่าทางคล่องแคล่ว ค่อย ๆ ดึงคันเบ็ดอย่างไม่รีบร้อน คอยต่อสู้กับปลาอยู่ครู่หนึ่ง ซูหยวนเหอยืนอยู่ข้าง ๆ กำหมัดเล็ก ๆ ไว้แน่น คอยส่งเสียงเชียร์ไม่หยุด
ไม่นาน ปลาตัวใหญ่หนักถึง 5 กิโลกรัมก็ถูกลากขึ้นฝั่งอย่างมั่นคง มันดิ้นพรวดพราด ดูตัวหนักเอาการ
เหล่าจางกอดปลาตัวเขื่องไว้ พลางยิ้มจนหุบปากไม่ลง ก่อนตะโกนอวดเพื่อน ๆ “ฮ่า ๆ ๆ! ในที่สุดฉันก็ตกปลาใหญ่ได้แล้ว! คราวนี้ดูซิว่าพวกนายยังกล้าหัวเราะว่าฉันตกปลาไม่เก่งอีกไหม!”
ชายสองคนข้าง ๆ เบ้ปากแซว “จะดีใจอะไรนักหนา ถ้าไม่ได้หนูน้อยช่วยก็คงตกไม่ได้หรอก!”
เหล่าจางไม่ถือสา กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “แล้วจะทำไมล่ะ? สุดท้ายฉันก็เป็นคนตกมันขึ้นมาได้อยู่ดี!”
เขาหันไปมองซูหยวนเหอ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม “หนูน้อย สายตากับสัมผัสของเธอนี่ดีจริง ๆ”
“แน่นอนอยู่แล้ว!” ซูหยวนเหอเชิดหน้าเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจ “ฉันตกปลาที่กองผลิตของเรา ไม่เคยแพ้ใครเลย!”
ซูจิ่งเฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยเตือนอย่างจนใจ “หยาหยา เมื่อกี้ไม่ได้บอกว่าหิวเหรอ?”
พอถูกเตือน ซูหยวนเหอก็ได้สติ รีบโบกมือลา “คุณตา แล้วพบกันใหม่นะคะ หนูจะไปกินข้าวแล้ว!”
พูดจบ เธอก็จูงซูจิ่งเฉินกับเวินเหยียนฉือ กระโดดโลดเต้นจากไป
เหล่าจางกอดปลาตัวใหญ่ไว้ ใจพองโตด้วยความยินดี เขาค่อย ๆ เก็บอุปกรณ์ตกปลาให้เรียบร้อย ก่อนกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี
หลังจากกินบะหมี่ซอสถั่วหมักแบบต้นตำรับแล้ว เวินเหยียนฉือก็พาพี่น้องทั้งสามคนเดินเที่ยวทั่วตรอกซอกซอยในเยียนจิง เล่นสนุกกันเต็มที่ตลอดบ่าย ก่อนกลับบ้านอย่างอิ่มเอมใจ