“คุณปู่โจว เข้าไปดูในบ้านก็รู้แล้วค่ะ” หยาหยาชี้ไปยังหลี่เอ้อร์หยาที่นอนอยู่บนพื้น น้ำเสียงเจือสะอื้น “หลี่เอ้อร์หยากำลังจะถูกเธอตีตายแล้ว!”
โจวเหล่าเกินใจหายวาบ รีบก้าวเข้าไปในลานบ้าน เมื่อเห็นหลี่เอ้อร์หยานอนอยู่บนพื้น ใบหน้าซีดขาว มุมปากมีคราบเลือด สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที
เขารีบย่อตัวลง ยื่นนิ้วไปแตะใต้จมูกของหลี่เอ้อร์หยาเพื่อตรวจดูลมหายใจ
เมื่อสัมผัสได้ว่ายังพอมีลมหายใจแผ่วเบา โจวเหล่าเกินจึงค่อยโล่งอก แต่สีหน้ายังคงเคร่งเครียด
เขาลุกขึ้นยืน ตะโกนบอกคนที่มุงดูอยู่เสียงดังว่า “รีบไปตามหลินหว่านจือ ภรรยาของเจี้ยนเย่มาเร็ว! เด็กคนนี้หายใจรวยริน ต้องรีบให้เธอมาดู!”
มีคนขานรับทันที แล้ววิ่งไปทางบ้านของหยาหยา
พอหยาหยาได้ยินว่าแม่กำลังจะมา ก็สงบเสงี่ยมลงทันที ก้มหน้า ยืนเรียบร้อยอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้น แต่กลัวแม่อย่างหลินหว่านจือที่สุด
โจวเหล่าเกินหันกลับมา มองเสี่ยวจ้าวอย่างเย็นชา “เมียหลี่โหย่วเกิน เธอตีเด็กแบบนี้ได้ยังไง? ดูสิว่าตีจนเป็นสภาพไหน ลงมือหนักขนาดนี้ คิดจะเอาชีวิตเด็กจริง ๆ หรือไง?”
“หัวหน้ากองผลิต เรื่องนี้โทษฉันไม่ได้นะคะ” เสี่ยวจ้าวรีบแก้ตัว
“เด็กคนนี้พาคนไปตีเฉินหังก่อน ฉันโมโหไปชั่ววูบถึงได้ลงมือหนักไปหน่อย ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ค่ะ”
“คุณพูดเหลวไหล!” หยาหยาเงยหน้าขึ้นเถียงเสียงดังทันที
“เห็น ๆ อยู่ว่าลูกชายคุณ เฉินหัง รังแกหลี่เอ้อร์หยาก่อน ผลักเธอล้ม แล้วยังเหยียบเห็ดของเธอจนเละ ฉันเห็นแล้วทนไม่ได้ ถึงได้ช่วยหลี่เอ้อร์หยา!
แต่คุณกลับไม่ถามไถ่ให้รู้เรื่อง ก็ลงมือตีหลี่เอ้อร์หยาจนเกือบตาย! คุณมันแม่เลี้ยงใจร้าย คิดจะตีหลี่เอ้อร์หยาให้ตายไปเลยใช่ไหม!”