หลี่โหย่วเกินอ้าปากพะงาบ ๆ แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
หลี่โม่หันไปมองโจวเหล่าเกิน ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า “หัวหน้ากองผลิต ผมอยากแยกบ้านกับหลี่โหย่วเกิน ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกครับ
ต่อจากนี้ผมจะพาน้องสาวไปใช้ชีวิตกันเอง ไม่เกี่ยวข้องกับเขาหรือครอบครัวนี้อีกแม้แต่นิดเดียว ขอให้ช่วยเป็นพยานให้ผม แล้วเขียนหนังสือตัดขาดความสัมพันธ์ให้ด้วยครับ”
โจวเหล่าเกินมองหลี่โม่ แล้วถามอย่างจริงจังว่า “หลี่โม่ คิดดีแล้วเหรอ? การตัดขาดความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ ถ้าตัดขาดกันแล้ว ก็ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก”
“ผมคิดดีแล้วครับ” หลี่โม่ตอบโดยไม่ลังเล
“ผมทนอยู่ในบ้านนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว ถ้ายังอยู่ต่อ ผมกลัวว่าสักวันกลับมาแล้วจะเห็นแค่ศพของเอ้อร์หยา”
โจวเหล่าเกินพยักหน้า “ได้ ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ฉันจะเป็นพยานให้เอง เดี๋ยวฉันไปเอากระดาษกับปากกาที่ทำการกองผลิตก่อน”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปทันที
“ฉันไม่เห็นด้วย!”
หลี่โหย่วเกินตะโกนเสียงดัง “ฉันเป็นพ่อแก! อยากตัดขาดก็ตัดขาดได้เลยหรือไง? ไม่มีทาง! ฉันไม่ยอม แกก็ตัดขาดไม่ได้!”
หลี่โม่มองเขาแล้วพูดอย่างสงบนิ่ง “ถ้าพ่อไม่ยอมตัดขาด งั้นเราก็ตายไปพร้อมกันเลย ยังไงผมกับเอ้อร์หยาอยู่บ้านนี้ต่อไปก็มีแต่จะถูกเสี่ยวจ้าวตีจนตายเข้าสักวัน
สู้ลากพ่อกับแม่ลูกคู่นั้นไปตายด้วยกันเสียเลย จะได้มีเพื่อนร่วมทางไปปรโลก”
น้ำเสียงของเขาราบเรียบ แต่แฝงความเด็ดขาดที่ไม่มีใครคัดค้านได้ เสี่ยวจ้าวตกใจจนหน้าซีด เธอรู้ว่าหลี่โม่พูดแล้วทำจริงแน่
เธอกลอกตาไปมา ก่อนดึงแขนหลี่โหย่วเกินแล้วกระซิบว่า
“โหย่วเกิน ช่างเถอะ ตัดขาดก็ตัดขาดไป สองคนนี้เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง เก็บไว้ข้างกายก็มีแต่จะเป็นภัย ต่อไปมีเฉินหังเลี้ยงดูพ่อจนแก่เฒ่า พ่อจะกลัวอะไร ปล่อยพวกเขาไปเสีย จะได้ไม่ต้องเห็นแล้วขัดหูขัดตา”