“เขาเป็นลูกชายที่แม่เลี้ยงพามา ชื่อเฉินหาง” หลี่เอ้อร์หยาพูดเสียงเบา
หยาหยามองร่างผอมโซจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกของเธอ หัวใจก็พลันเจ็บแปลบ เธอตบไหล่หลี่เอ้อร์หยาเบา ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
“หลี่เอ้อร์หยา ฉันชื่อซูหยวนเหอ ชื่อเล่นหยาหยา ต่อไปเธอมาอยู่แก๊งฉันนะ ถ้าเฉินหางยังกล้ารังแกเธออีก ก็ไปหาฉัน ฉันจะพาคนไปสั่งสอนเขาเอง หยาหยาเป็นคนรักพวกพ้องที่สุด รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้ใครมารังแกเธอแน่”
หลี่เอ้อร์ยาเงยหน้าขึ้น มองดวงตาสุกใสของหยาหยา แล้วพยักหน้าแรง ๆ “ได้ ฉันจะอยู่แก๊งเธอ”
หยาหยายิ้ม เผยเขี้ยวเล็ก ๆ สองซี่ “แบบนี้สิถึงจะถูก เห็ดของเธอเสียหมดแล้ว เอาของฉันไปเถอะ”
พูดจบ เธอก็เตรียมเทเห็ดในตะกร้าของตัวเองลงไปในตะกร้าของหลี่เอ้อร์หยา
“ไม่ต้อง ๆ!” หลี่เอ้อร์ยารีบห้าม “นั่นเป็นเห็ดที่เธอกับทุกคนอุตส่าห์เก็บมา ฉันรับไว้ไม่ได้”
“ไม่เป็นไรหรอก” หยาหยาไม่ฟังคำทัดทาน เทเห็ดทั้งหมดลงไปให้
“ที่บ้านฉันมีของกินเหลือเฟือ เธอเอากลับไป กินเยอะ ๆ หน่อย ดูสิ ผอมจนลมพัดก็แทบจะปลิวแล้ว แบบนี้ไม่ได้นะ”
หลี่เอ้อร์ยามองเห็ดเต็มตะกร้า ในที่สุดน้ำตาก็ร่วงเผาะ เธอสูดจมูก พูดเสียงสะอื้นว่า “ขอบใจนะ หยาหยา”
“เรื่องเล็กน้อยเอง” หยาหยาโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
“เอาละ รีบกลับไปเถอะ มีอะไรก็มาหาฉันที่บ้าน บ้านฉันจำง่ายที่สุด บ้านหลังใหญ่หลังใหม่ที่อยู่ท้ายหมู่บ้านนั่นแหละ”
“อืม” หลี่เอ้อร์พยักหน้า สะพายตะกร้าไม้ไผ่หนักอึ้ง เดินจากไปพลางหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง
หยาหยารอจนเงาของเธอลับหายไปในตรอก จึงพาเหล่าลูกน้องกลับบ้าน ทำตามสัญญา แจกน้ำตาลผลไม้ให้ทุกคนคนละสองเม็ด เด็ก ๆ รับลูกอมแล้วกลับบ้านกันอย่างเบิกบาน
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า คลื่นลมลูกใหญ่กว่านั้นกำลังรอหลี่เอ้อร์หยาอยู่