ลูกหมาตัวน้อยทั้งสองส่งเสียงหงิง ๆ ราวกับตอบรับเธอ ก่อนจะมุดเข้าอ้อมแขนของเธอแน่นยิ่งกว่าเดิม
หยาหยาอุ้มพวกมันไว้ แล้วโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเจือรอยยิ้ม
ในห้องโถง ซูเจี้ยนเย่ หลินหว่านจือ และพี่ชายทั้งสองมองภาพตรงหน้า ต่างก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน ในที่สุดหัวใจที่ค้างคามาหลายวันก็สงบลงเสียที
ทางบ้านตระกูลซูค่อย ๆ กลับมาครึกครื้นเหมือนแต่ก่อน ทว่าบ้านเก่าของตระกูลซูกลับวุ่นวายไม่เป็นสุข
ตอนหลิวกุ้ยหลานถูกพากลับมายังกองผลิต เธอก็หมดสภาพจนแทบขยับตัวไม่ได้แล้ว
อาการเส้นเลือดในสมองแตกเกิดขึ้นฉับพลันและรุนแรง ปากเบี้ยวตาเหลือก ร่างกายซีกหนึ่งขยับไม่ได้ แม้แต่พูดยังไม่ชัด ทำได้เพียงนอนครางอยู่บนเตียง อยากพลิกตัวยังต้องให้คนช่วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฆ่าตัวตาย
สองพี่น้องซูเจี้ยนกั๋วกับซูเจี้ยนหมินทะเลาะกันเรื่องใครจะดูแลแม่ จนที่บ้านมีเสียงขว้างชามทุบหม้อทุกวัน
“ทำไมต้องให้ฉันดูแลมากกว่าด้วย? แกเป็นพี่ใหญ่ แกก็ควรดูแลสิ!”
“แม่รักแกที่สุด เงินห้าหยวนที่แม่แอบยัดให้แกคราวก่อน คิดว่าฉันไม่รู้หรือไง?”
“ฉันไม่สน ยังไงฉันก็ไม่ดูแล ถ้าจะดูแล แกก็ทำเอง!”
ทั้งสองทะเลาะกันไม่หยุด ไม่มีใครยอมรับหน้าที่ สุดท้ายซูชุนหงก็ต้องลากขาพิการของตัวเองไปดูแลหลิวกุ้ยหลาน
แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าซูชุนหงไม่ได้ไปทำหน้าที่ลูกกตัญญู หากไปแก้แค้น
ความแค้นที่เธอมีต่อขาพิการของตัวเองถูกระบายใส่หลิวกุ้ยหลานทั้งหมด
เธอตั้งใจทำอาหารให้แข็งและร้อนจัด ตอนป้อนก็ยัดเข้าปากหลิวกุ้ยหลานอย่างแรง
เธอไม่ยอมพลิกตัวให้หลิวกุ้ยหลานครึ่งค่อนวัน จนเกิดแผลกดทับ พอหลิวกุ้ยหลานครางออกมา เธอก็ด่าด้วยน้ำเสียงเย็นชา หาว่าสมควรแล้ว