“เกิดอะไรขึ้น ค่อย ๆ เล่ามา” ซูเจี้ยนเย่รินน้ำให้เขาหนึ่งชาม
“จะมีอะไรอีกล่ะ ก็เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยนั่นแหละ” ซูเจี้ยนเว่ยถอนหายใจ
“ซุนม่านภรรยาผมเป็นปัญญาชนที่ถูกส่งลงชนบท ช่วงสองวันนี้ที่บ้านทะเลาะกันจนแทบแตก เธอยืนกรานจะไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย พ่อแม่ผมไม่ยอม บอกว่าถ้าเธอไปแล้วคงไม่กลับมาอีก ผม...ผมเองก็ไม่รู้จะตัดสินใจยังไง”
หลินหว่านจือถือจานกับข้าวออกมาจากห้องครัว พอได้ยินก็พูดว่า “เจี้ยนเว่ย เรื่องนี้คนอื่นคงตัดสินใจแทนเธอไม่ได้ นายกับซุนม่านอยู่ด้วยกันมาหลายปี ลูกก็สามขวบแล้ว เธอเป็นคนแบบไหน นายรู้ดีที่สุดอยู่แก่ใจ”
“ผมรู้ว่าเธอเป็นคนรักครอบครัว”
ซูเจี้ยนเว่ยยิ้มขื่น “แต่ใจคนเราหยั่งถึงยากนี่นา ถ้าเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้จริง ๆ แล้วเข้าเมืองไปเห็นโลกกว้าง เธอจะยังเห็นค่าคนทำไร่อย่างผมอีกเหรอ? ถึงตอนนั้นถ้าเธอไม่กลับมา ผมกับลูกจะทำยังไง?”
“แต่นายห้ามเธอไม่ให้ไป...”
หลินหว่านจือวางจานลง ก่อนพูดอย่างจริงจัง “เธอจะเกลียดนายไปตลอดชีวิต แล้วชีวิตคู่ของพวกนายก็ไปต่อไม่ได้อยู่ดี”
ซูเจี้ยนเว่ยขยี้ผมตัวเอง พลางถอนหายใจไม่หยุด “ผมก็รู้เรื่องนี้ถึงได้มาถามพวกคุณไง ทำแบบนี้ก็ไม่ได้ ทำแบบนั้นก็ไม่ได้ ผมกลุ้มจนแทบตายแล้ว”
หยาหยาอุ้มหมั่นโถวตัวน้อยวิ่งออกมาจากห้องด้านใน ช่วงสองวันนี้ซูเสี่ยวซิ่งจับเธอให้นั่งสอนเอ้อร์หยาอ่านหนังสือจนเธออึดอัดจะแย่ พอได้ยินว่ามีเรื่องสนุกก็รีบยกม้านั่งตัวเล็กมานั่งข้างซูเจี้ยนเว่ย ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ฟังอย่างเพลิดเพลิน
หลินหว่านจือเหลือบมองเธอ แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน เด็ก ๆ ไปเล่นทางโน้น”
หยาหยาแลบลิ้นใส่ แต่ก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม