“สาวน้อยคนเก่งของเรากลับจากโรงเรียนแล้วเหรอ” เจียงซวี่เซิงมองเธอพลางยิ้ม น้ำเสียงสนิทสนมอ่อนโยน
“ตอนนี้เศรษฐกิจของประเทศกำลังปฏิรูป นโยบายก็เปิดกว้างแล้ว อนุญาตให้เอกชนตั้งโรงงานและดำเนินกิจการเองได้
สองปีมานี้เฟอร์นิเจอร์ที่พ่อเธอทำ ทั้งรูปแบบแปลกใหม่ งานประณีตแข็งแรง แถมยังมีชื่อเสียงดี ออร์เดอร์จากสหกรณ์จัดหาสินค้ามีมากจนรับไม่ไหว พวกเราสองคนทำกันแทบไม่ทัน
ฉันเลยคิดว่าจะร่วมทุนกับพ่อเธอ เปิดโรงงานเฟอร์นิเจอร์แยกต่างหาก ขยายกิจการ รับคนมาทำงาน ไม่ต้องอาศัยชื่อสหกรณ์จัดหาสินค้าอีกต่อไป พวกเรารับงานเอง หาเงินเอง”
พอซูหยวนเหอได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายวาบ รีบหันไปมองซูเจี้ยนเย่ทันที “พ่อ นี่เป็นเรื่องดีมากเลยนะ พ่อคิดว่ายังไงคะ?”
ซูเจี้ยนเย่หวั่นไหวไม่น้อย แต่ก็อดกังวลไม่ได้ เขาลังเลก่อนตอบว่า “พ่อก็อยากลองดู แต่ยังไม่ค่อยมั่นใจ
พวกเราทำงานกับสหกรณ์จัดหาสินค้ามาตลอด มีช่องทางขายที่แน่นอน ถ้าแยกออกมาทำเองแล้วไม่มีสหกรณ์คอยช่วย หากขายเฟอร์นิเจอร์ไม่ออกจนของค้างสต็อกและขาดทุน เรื่องคงยุ่งแน่”
“พ่อคะ เรื่องที่พ่อกังวลไม่จำเป็นเลย” ซูหยวนเหออธิบายอย่างเป็นลำดับ ชัดเจนไม่เร่งร้อน
“ตอนนี้ทั้งประเทศกำลังพัฒนา ชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกบ้านต่างก็อยากสร้างบ้านใหม่และทำเฟอร์นิเจอร์ใหม่ ต่อไปความต้องการเฟอร์นิเจอร์มีแต่จะมากกว่าของที่ผลิตได้
พวกเราอาศัยช่วงที่นโยบายเอื้อประโยชน์ เปิดโรงงานก่อนใคร จะได้ช่วงชิงตลาดและสร้างชื่อของตัวเอง แล้วค่อย ๆ ขยายกิจการให้ใหญ่ขึ้น
อีกอย่าง มีอาเจียงคอยดูแล ทั้งเส้นสาย ช่องทางขาย และทรัพยากรต่าง ๆ ก็พร้อมหมดแล้ว ไม่ต้องกังวลเลยค่ะ”
เจียงซวี่เซิงพยักหน้ารัว เห็นด้วยอย่างยิ่ง “หยาหยาคนนี้มองเรื่องต่าง ๆ ได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ เจี้ยนเย่ ฉันเชื่อฝีมือของนายเต็มร้อย ไม่อย่างนั้นคงไม่ตั้งใจมาชวนนายร่วมงานด้วยตัวเองหรอก