ซูโส่วฟู่มองลานบ้านที่ยุ่งเหยิง แล้วมองสองพี่น้องที่ใบหน้าเต็มไปด้วยบาดแผลและแววตาดุดัน ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา เขากล่าวเสียงขรึมว่า:
“แค่เรื่องแบ่งทรัพย์สินกัน พวกแกทะเลาะกันมาปีกว่าแล้ว ทุกสามวันห้าวันก็หาเรื่องกันทีหนึ่ง พวกแกไม่อาย แต่ฉันอายแทนแล้ว!”
ซูเจี้ยนกั๋วรีบร้องแก้ตัวก่อน “ลุงใหญ่ ไม่ใช่ความผิดผมนะ! พวกเขาโลภไม่รู้จักพอ คอยบีบคั้นผมทุกทาง ผมจะยอมถอยได้ยังไง!”
ซูเจี้ยนหมินเองก็เต็มไปด้วยความน้อยใจ “ลุงใหญ่ เขาเป็นลูกชายคนโต การเลี้ยงดูแม่ก็เป็นหน้าที่ที่เขาควรทำอยู่แล้ว ทำไมถึงผลักภาระมาให้ผมล่ะ?”
ซูโส่วฟู่มองหลานชายสองคนที่เห็นแก่ตัวและเอาแต่โยนความรับผิดชอบให้กัน จนอกกระเพื่อมด้วยโทสะ ก่อนจะตวาดดุ “นั่นแม่แท้ ๆ ของพวกแกนะ! เลี้ยงดูพวกแกมาจนโต แต่กลับเอาแต่ปัดความรับผิดชอบ ไม่มีความกตัญญูสักนิด!”
คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองคนที่กำลังเถียงกันเงียบกริบทันที พูดอะไรไม่ออก
บนเตียงเตาในห้องด้านใน หลิวกุ้ยหลานที่เป็นอัมพาตนอนติดเตียงได้ยินทุกคำชัดเจน
เธอนอนขยับตัวไม่ได้ ทำได้เพียงส่งเสียงครางแผ่วเบา น้ำตาขุ่นมัวไหลลงมาตามหางตาไม่หยุด
ตลอดหลายปีมานี้ เธอถูกซูชุนหงกลั่นแกล้งและทารุณ ชีวิตทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย เธอเคยลองอดอาหารประท้วง แต่สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงการถูกด่าทอและทุบตีครั้งแล้วครั้งเล่า จนหวาดกลัวฝังใจและด้านชาต่อความเจ็บปวดไปนานแล้ว
ยามนี้เมื่อได้ยินลูกชายทั้งสองเอาแต่โยนความรับผิดชอบ ไม่มีใครยอมเลี้ยงดูเธอในบั้นปลาย หัวใจของเธอเหลือเพียงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง
เมื่อก่อนเธอมองคนด้วยผลประโยชน์ ลำเอียงและเห็นแก่ตัว ถึงขั้นตัดขาดกับครอบครัวของซูเจี้ยนเย่ที่กตัญญูที่สุด ทั้งยังคอยกดขี่ข่มเหงสารพัด
วันนี้เธอต้องกลายเป็นคนอัมพาตนอนติดเตียง ไม่มีใครเลี้ยงดู ทั้งหมดก็เป็นผลจากการกระทำของตัวเอง หากตอนนั้นปฏิบัติต่อครอบครัวบ้านสามอย่างดี เธอจะต้องลงเอยอย่างน่าเวทนาเช่นนี้หรือ?