วันเวลาไหลผ่านไปอย่างเอื่อยเฉื่อยเช่นนี้
เดือนเจ็ดของเป่ยต้าหวง สายลมพัดพากลิ่นหอมหวานของข้าวโพดอ่อนกับถั่วเหลืองมาแตะจมูก พืชผลในไร่เติบโตสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้แต่ช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์ลอยอยู่บนฟ้าก็ดูยาวนานเป็นพิเศษ ค่อย ๆ เคลื่อนจากทิศตะวันออกไปทางตะวันตก
แต่วันนี้บ้านตระกูลซูคึกคักกว่าปกติถึงสิบเท่า
เดิมทีซูเจี้ยนเย่ไม่ยอมจัดงานเลี้ยงฉลองการรับเป็นบุตรบุญธรรมเลย คิดว่าเป็นเรื่องในครอบครัว ปิดประตูคุยกันก็พอ ไม่เห็นต้องวุ่นวาย
ซูจิ้งเถียนคาบกล้องยาสูบทองแดง เคาะเถ้าบุหรี่ออกจากกล้องกับธรณีประตู ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า “นี่ไม่ใช่การวุ่นวาย ถ้าไม่จัดงานบอกกล่าวให้ชัดเจน พวกคนบ้านเก่าก็จะเอาแต่คิดอะไรคลุมเครือ วันนี้มาหาเรื่อง พรุ่งนี้ก็มาเกาะแกะ ไม่จบไม่สิ้น
จัดโต๊ะสักสองสามโต๊ะ เชิญญาติพี่น้องกับเพื่อนบ้านทั้งกองผลิตมากินข้าวด้วยกัน พูดให้ชัดเจนไปเลย ต่อไปพวกเขาจะได้ไม่มีหน้ามาเหยียบประตูบ้านนี้อีก”
ชายชราหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แฝงความสั่นไหวที่ยากจะสังเกตเห็น “อีกอย่าง ทั้งชีวิตของฉัน ซูจิ้งเถียน ก็มีโอกาสจัดงานเลี้ยงเชิญคนมาดื่มเหล้าอย่างเปิดเผยแบบนี้แค่ครั้งเดียว”
ซูเจี้ยนเย่ไม่โต้แย้งอีก
เขารู้ดีว่าพ่อเฒ่าขมขื่นเพียงใด กว่า 20 ปีก่อน เกิดดินถล่มขึ้นกะทันหัน พรากลูกชายเพียงคนเดียวกับลูกสะใภ้ไป เหลือไว้เพียงหลานสาวตัวน้อยที่โดดเดี่ยว
วันนั้นหลังซูเจี้ยนเย่รับเป็นบุตรบุญธรรมเสร็จ พ่อเฒ่าหันหลังให้คนอื่น ไหล่สั่นอยู่นาน แต่ก็ยังฝืนกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ร่วงลงมา
พวกเขาเลือกวันที่อากาศแจ่มใสจัดงานเลี้ยงในลานบ้าน
ซูจิ้งเถียนสวมชุดจงซานสีน้ำเงินเข้มที่หลินหว่านจือตั้งใจตัดผ้ามาตัดเย็บให้ ซักรีดจนเรียบร้อยกริบ แม้แต่กระดุมคอเสื้อก็กลัดแน่นสนิท