ซูเจี้ยนเย่พูดเสียงเย็นชา “คนก็ตายไปแล้ว ยังจะมีอะไรที่ต้องรู้สึกผิดหรือไม่รู้สึกผิดอีก ถ้าพ่อฉันยังมีชีวิตอยู่ ฉันก็จะไปเป็นลูกบุญธรรมเหมือนกัน”
“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!” หลิวกุ้ยหลานส่ายหน้าสุดแรง
ซูเจี้ยนเย่หัวเราะเยาะ “คุณไม่เห็นด้วยแล้วจะมีประโยชน์อะไร? พวกเราตัดขาดกันไปนานแล้ว เดิมทีฉันยังคิดว่า อย่างน้อยก็คงเหลือไมตรีกันไว้บ้าง ต่อไปเจอกันยังพอทักทายกันได้
แต่ตอนนี้ดูแล้วคงไม่จำเป็นแล้ว ต่อไปถ้าเจอกัน ฉันจะเรียกคุณว่าป้าซู แค่นั้น”
หลิวกุ้ยหลานโกรธจนหน้าแดงก่ำ นิ้วชี้ซูเจี้ยนเย่ ปากอ้าค้างเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
จู่ ๆ เธอก็กระอักเลือดออกมา ร่างอ่อนยวบ ก่อนจะล้มหมดสติไปทั้งตัว
สถานที่เกิดเหตุพลันวุ่นวายขึ้นมา หลินหว่านจือไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลิวกุ้ยหลานที่นอนอยู่บนพื้น เธอล้วงเงินห้าหยวนออกจากกระเป๋า ยื่นให้ซูชุนหง แล้วพูดเรียบ ๆ ว่า “นี่เป็นเงินค่ารักษาขาของเธอที่ฉันรับปากไว้เมื่อกี้ รับไว้เถอะ ต่อไปก็ทำตัวดี ๆ”
พูดจบ เธอก็จูงหยาหยากับซูจิ่งหยาง เดินกลับบ้านพร้อมซูเจี้ยนเย่
ระหว่างทาง ซูเจี้ยนเย่ถามอย่างไม่เข้าใจ “เมีย ทำไมคุณยังให้เงินเธอจริง ๆ ล่ะ? เธอทำกับหยาหยาขนาดนั้น แค่พวกเราไม่เอาเรื่องก็นับว่าดีแล้ว”
หลินหว่านจือยิ้มอย่างมีเลศนัย “ไม่ต้องห่วง เงินนี่ไม่มีทางตกถึงมือซูชุนหงหรอก รอดูเถอะ เรื่องสนุกยังอยู่ข้างหลัง”
อีกด้านหนึ่ง ซูเจี้ยนกั๋วกับซูเจี้ยนหมินสองพี่น้องรีบร้อนหารถเทียมวัวมาคันหนึ่ง ช่วยกันยกหลิวกุ้ยหลานกับซูชุนหงขึ้นรถ แล้วเร่งไปยังสถานีอนามัยของกองสังคม