“เสี่ยวซิ่ง! เสี่ยวซิ่งของปู่!” ซูจิ้งเถียนยกมือสั่นเทาขึ้นลูบผมเธอ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ในที่สุดก็กลับมาแล้ว! ปู่คิดถึงเธอเหลือเกิน! หลายปีมานี้อยู่ดีไหม มีใครรังแกหรือเปล่า?”
“ไม่มีค่ะคุณปู่ หนูอยู่ดี...” ซูเสี่ยวซิ่งซบอยู่ในอ้อมอกชายชรา ร้องไห้ราวกับเด็กน้อย ระบายความน้อยเนื้อต่ำใจที่สั่งสมมาหลายปีออกมาจนหมด
ผู้คนในลานบ้านต่างเงียบลง ไม่มีใครพูดอะไร
หยาหยาวิ่งไปหาหลินหว่านจือ กอดขาแม่แล้วกระซิบว่า “แม่คะ ป้าใหญ่ร้องไห้เสียใจจังเลย ตัวผอมมากจริง ๆ ผอมกว่านกไก่ป่าบนเขาอีกค่ะ”
หลินหว่านจือย่อตัวลง เช็ดฝุ่นบนแก้มลูกสาวเบา ๆ แล้วพูดเสียงนุ่ม “ถ้าอย่างนั้นวันนี้หยาหยาช่วยดูแลให้ป้าใหญ่กินข้าวนะ ดีไหม? ต้องให้ป้าใหญ่กินอิ่ม ๆ เลย”
“ได้ค่ะ!” หยาหยาพยักหน้าเต็มแรง เชิดอกเล็ก ๆ ขึ้น “ฝากหยาหยาได้เลย รับรองว่าทำภารกิจสำเร็จค่ะ!”
พูดจบก็วิ่งปรู๊ดไปเฝ้าอยู่ข้างหม้อใบใหญ่
หลินหว่านจือดึงซูเจี้ยนเย่ไปยืนอีกด้าน ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เจี้ยนเย่ พี่ใหญ่ดูไม่ค่อยปกติเลย ผอมเกินไปแล้ว ผอมผิดธรรมชาติมาก ดูสีหน้าสิ ไม่มีเลือดฝาดเลยสักนิด”
ซูเจี้ยนเย่พยักหน้า สีหน้าหนักใจอยู่บ้าง “ผมก็สังเกตเห็นเหมือนกัน ตามเหตุผลแล้ว ตอนนั้นพี่แต่งงานเข้าเมืองอำเภอ ครอบครัวสามีเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจ ชีวิตก็น่าจะไม่ลำบากนี่นา”
“ใครจะไปรู้ล่ะ” หลินหว่านจือถอนหายใจ “เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ฉันจะให้พี่สาวช่วยตรวจชีพจรให้ ถ้ามีโรคอะไรจริง ๆ เราจะได้รีบรักษา”