ซูหยวนเหอโผเข้าซบอกเขา เสียงอู้อี้ว่า “พ่อ หมั่นโถวไม่อยู่แล้ว”
ซูเจี้ยนเย่มองไปทางหลินหว่านจือ อีกฝ่ายเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังคร่าว ๆ
ซูเจี้ยนเย่ถอนหายใจ ลูบศีรษะลูกสาวแล้วปลอบว่า “คนเก่ง อย่าเสียใจไปเลย หมั่นโถวเป็นสุนัขล่าเหยื่อที่ดี มันตายตอนปกป้องบ้าน นั่นคือจุดจบที่เหมาะกับมันแล้ว ถ้าเทียบกับการนอนตายในรัง มันคงชอบจบชีวิตแบบนี้มากกว่า”
“แต่หนูทำใจไม่ได้” จมูกของซูหยวนเหอเริ่มแสบขึ้นมาอีกครั้ง
“ชีวิตคนเราย่อมมีวันที่ต้องจากกัน”
ซูเจี้ยนเย่ตบหลังเธอเบา ๆ “ตอนนี้หมั่นโถวกำลังมองหนูอยู่บนฟ้า ถ้าหนูเอาแต่ไม่มีความสุข มันก็เสียใจเหมือนกัน ไปเถอะ พ่อจะพาไปเดินเล่นในเมือง อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย”
ทั้งสามคนขี่จักรยานมุ่งหน้าไปยังถนนสายหลักในตัวอำเภอ
ตลอดทาง ซูเจี้ยนเย่เห็นร้านขายน้ำตาลปั้น ผ้าลายดอก และแก้วเคลือบ แค่ลูกสาวเหลือบมองนานหน่อย เขาก็ควักเงินซื้อให้ทันที
เดินเล่นอยู่เกือบครึ่งวัน ซูหยวนเหอหิ้วของพะรุงพะรัง ในที่สุดบนใบหน้าก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง
ระหว่างเดินอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนข้างทางร้องเรียก “หยาหยา? พี่สะใภ้หว่านจือ?”
ซูหยวนเหอหันกลับไป เห็นว่าเป็นเจียงเต้าอี้ที่เคยวิ่งขนส่งสินค้า จึงยิ้มทักทาย “สวัสดีค่ะคุณลุงเจียง”
เจียงเต้าอี้รีบเดินเข้ามา ยื่นมือให้ซูเจี้ยนเย่ “คุณคงเป็นพี่เจี้ยนเย่สินะครับ ผมเจียงเต้าอี้ ก่อนหน้านี้เคยช่วยหยาหยาจัดการรองเท้ายางล็อตหนึ่ง”
“คราวก่อนต้องขอบคุณหยาหยาที่หัวไว ไม่อย่างนั้นสินค้าล็อตนั้นคงจมทุนอยู่ในมือผมหมดแล้วครับ”