หลินหว่านจือเดินออกมาจากห้องครัว เห็นทั้งสองคนหน้าซีดเผือด หัวใจก็พลันบีบรัด “เกิดอะไรขึ้นเหรอ? หยาหยาพาต้าเป่าเอ้อร์เป่าขึ้นเขาไปแล้วนะ”
“แย่แล้ว!”
หลี่ซิ่งเอ๋อร์ตบต้นขาตัวเอง เสียงสั่นเครือ “มีฆาตกรหลบหนีขึ้นไปบนเขา! มือเปื้อนเลือดมาหกชีวิตแล้ว! เด็กสามคนนั่นอยู่บนเขา ถ้าบังเอิญไปเจอเข้าจะทำยังไงล่ะ!”
หลินหว่านจือรู้สึกหูอื้อขึ้นมาทันที ตะกร้าผักในมือแทบร่วงลงพื้น เธอหมุนตัวเดินออกไปนอกลานบ้าน “ไม่ได้ ฉันต้องขึ้นเขาไปตามหา!”
“พวกเราไปด้วย!”
ผู้หญิงทั้งสามเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังชิงอู้หลิ่งตามทางขึ้นเขา
ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า ขณะที่ทุกคนกำลังสนใจการไล่ล่าบนเขา ทางเดินเล็ก ๆ หลังหมู่บ้านกลับมีชายคนหนึ่งสวมหมวกฟางขาด ๆ ย่อตัวลอบมุ่งหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน
เขาคืออู๋ต้าจื้อ นักโทษหลบหนีที่หลบเลี่ยงการไล่ล่ามาตลอดทางจนวกมาถึงหมู่บ้าน พอเห็นลานบ้านของตระกูลซูที่ก่อกำแพงอิฐสีเขียวสูงจดหลังคา ความอิจฉาริษยาก็ผุดขึ้นในแววตาทันที
ชั่วชีวิตนี้เขาเกลียดที่สุดเวลาที่เห็นคนอื่นมีชีวิตดีกว่าตัวเอง ตอนนั้นก็เพราะอิจฉาที่บ้านเพื่อนบ้านมีฐานะมั่งคั่ง เขาถึงลงมือเหี้ยมโหดฆ่าล้างครอบครัวนั้น
ตอนนี้เขาหมายตาตระกูลซูแล้ว เห็นประตูรั้วแง้มอยู่ หัวใจก็พลันเบิกบาน ก่อนจะแอบย่องเข้าไปอย่างเงียบเชียบ
ในกรงสุนัขตรงมุมลานบ้าน หมั่นโถวที่นอนงีบอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
มันไม่ส่งเสียงเห่า เพียงครางในลำคอต่ำ ๆ ก่อนค่อย ๆ โก่งตัวขึ้น จ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่ลอบเข้ามาอย่างมีพิรุธ