“ฉันเป็นคนเรียกพวกเธอมาเอง มีเรื่องดี ๆ น่ะ” ซูหยวนเหอพูดอย่างมีลับลมคมใน “กลับไปค่อยเล่า ตอนนี้กลับบ้านกันก่อน”
ทั้งสี่คนพูดคุยหัวเราะกันมาตลอดทาง ก่อนจะกลับถึงโรงงานทำเฟอร์นิเจอร์
ช่วงบ่าย หูเซี่ยงขับรถมาตรงเวลา พอจอดรถได้ก็เห็นว่ามีสาวน้อยเพิ่มมาอีกสองคนในลานบ้าน
ซูหยวนเหอเดินเข้าไปหา “ลุงหูคะ นี่พี่สาวสองคนของฉัน ช่วยเอากางเกงขาบานกับกางเกงยีนส์ที่ขนาดพอดีตัวมาให้พวกพี่เปลี่ยนหน่อยค่ะ วันนี้จะขายได้ไหมก็ต้องฝากไว้กับพวกพี่แล้ว”
หูเซี่ยงชะงักไป ก่อนจะเข้าใจทันที เขาตบต้นขาฉาด “โธ่เอ๊ย ทำไมฉันนึกไม่ถึงนะ! ได้เลย เดี๋ยวไปเอามาให้!”
เขารีบค้นกางเกงที่ขนาดเหมาะกันสองตัวแล้วยื่นให้ หลินจิ้งเสียนหน้าแดงก่ำ กำกางเกงไว้พลางโบกมือปฏิเสธ “หยาหยา แบบนี้จะดีเหรอ ยืนให้คนมองอยู่กลางถนน น่าอายจะตาย”
“จะอายอะไรล่ะ”
ซูหยวนเหอผลักพวกเธอให้เดินเข้าไปในบ้าน “พี่แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่ต้องทำอะไรเลย พอเรื่องสำเร็จ ฉันจะให้ของขวัญชิ้นใหญ่ ถ้าฉันสูงกว่านี้อีกหน่อย ฉันคงไปยืนเองแล้ว รีบไปเปลี่ยนเถอะ!”
สองพี่น้องขัดเธอไม่ได้ จึงหน้าแดงแล้วเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในบ้าน
พอออกมาอีกครั้ง แม้แต่หูเซี่ยงยังมองจนตาค้าง
หลินจิ้งเสียนสูงโปร่ง เอวคอดขายาว พอสวมกางเกงขาบานสีน้ำเงินเข้ม ชายกางเกงก็คลุมส้นรองเท้า ยามเดินขากางเกงพลิ้วไหวเล็กน้อย ยิ่งขับให้เธอดูสดใสและทันสมัย
ส่วนหลินจิ้งชุนสวมกางเกงยีนส์ทรงตรง ดูทะมัดทะแมงสะอาดตา แฝงความสดใสของวัยสาว