ซ่งปิ่งกั๋วโบกมือ «จะเงินทองอะไรกันล่ะ ปล่อยว่างไว้ก็เท่านั้น ถ้าพวกเธอจะใช้ จ่ายเดือนละ 60 หยวนก็พอ ถือว่าช่วยดูแลบ้านให้ฉัน»
60 หยวนเหรอ?
ซูหยวนเหอตกใจอยู่ในใจ ก่อนหน้านี้เธอสอบถามมาแล้วว่า แค่ร้านแถวตลาดที่ทำเลไม่ค่อยดี ยังต้องจ่ายเดือนละ 70-80 หยวน ทำเลตรงนี้ดีขนาดนี้ กลับคิดแค่ 60 หยวนเท่านั้น
เธอรีบพูดว่า «คุณปู่คะ ถูกเกินไปแล้วค่ะ คิดค่าเช่าตามราคาปกติเถอะ พวกเราจะเอาเปรียบคุณไม่ได้»
«เอาเปรียบอะไรกัน»
ซ่งปิ่งกั๋วทำหน้าขึงขัง ก่อนจะยิ้มออกมา «วันนี้เธอช่วยชีวิตตาแก่คนนี้ไว้ เงินแค่นี้จะนับเป็นอะไรได้ ตกลงตามนี้ ถ้าเธอเห็นว่าเหมาะสม เราก็ทำสัญญากัน»
หัวใจซูหยวนเหออบอุ่นขึ้นมา เธอจึงไม่เกรงใจอีก «ได้ค่ะ! ขอบคุณนะคะคุณปู่! งั้นพวกเราทำสัญญากันพรุ่งนี้ได้ไหมคะ พรุ่งนี้หนูจะเอาเงินมา»
«ได้ งั้นพรุ่งนี้บ่ายสามโมง ฉันจะรอพวกเธออยู่ที่นี่»
พอตกลงเรื่องต่าง ๆ ได้แล้ว หินก้อนใหญ่ในใจซูหยวนเหอก็หล่นลงเสียที ระหว่างปั่นจักรยานกลับบ้าน แม้แต่สายลมยังเหมือนหวานชื่น
เพิ่งเข้าประตูบ้าน หลินหว่านจือก็เดินออกมาจากห้องครัวพร้อมผ้ากันเปื้อนผูกเอว พอเห็นเธอก็ถามว่า «วันนี้ทำไมกลับมาช้าจัง ระหว่างทางมีอะไรหรือเปล่า»
«แม่คะ หนูหาร้านให้พวกเราได้แล้ว!»
ซูหยวนเหอจอดจักรยานแล้วพูดอย่างตื่นเต้น «อยู่ตรงทางเข้าตลาดเลยค่ะ ทำเลดีมาก พรุ่งนี้บ่ายเราจะเซ็นสัญญากัน»
ทัพพีในมือหลินหว่านจือชะงักค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ «เร็วขนาดนี้เลยเหรอ แม่คิดว่าลูกต้องหาเป็นสิบวันครึ่งเดือนเสียอีก»
«บังเอิญเจอพอดีค่ะ»
ซูหยวนเหอเล่าเรื่องที่ช่วยคนไว้ให้ฟังคร่าว ๆ แล้วพูดต่อ «ค่าเช่าเดือนละ 60 หยวน คุ้มมากค่ะ พรุ่งนี้หนูจะลางานก่อน แล้วเราไปทำเอกสารประกอบกิจการที่สำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์กัน พอเซ็นสัญญาเสร็จ ค่อยให้พ่อหาคนมาช่วยตกแต่งร้าน»