หลินหว่านจือจัดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ให้ซูหยวนเหอจนแน่น ข้างในยัดทั้งไข่ต้ม แป้งแผ่น เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน และน้ำดื่มระหว่างทาง
ตอนส่งออกจากบ้าน เธอจับมือจ้าวเต๋อ กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ผู้อำนวยการจ้าว หยวนเหอยังเด็ก ระหว่างทางต้องฝากคุณช่วยดูแลเธอด้วยนะคะ”
“น้องสะใภ้ วางใจได้เลย!”
จ้าวเต๋อตบอกยืนยัน “มีผมอยู่ รับรองว่าจะพาเสี่ยวซูกลับมาอย่างปลอดภัย ขาดไปสักเส้นผมก็ไม่ได้!”
คนที่เดินทางไปด้วยยังมีพนักงานขายฝีมือดีจากโรงงานอีกสองคน ซึ่งมีประสบการณ์และพอพูดภาษาอังกฤษได้ ทั้งสี่หอบหิ้วสัมภาระมากมาย เบียดขึ้นรถไฟชั้นสามไปหยางเฉิง
รถไฟแล่นกึกกักอยู่สองวันสองคืน ในที่สุดก็ถึงหยางเฉิง
พอออกจากสถานีรถไฟ ลมร้อนชื้นก็พัดปะทะหน้า อบอุ่นกว่าเป่ยต้าหวงไม่รู้กี่องศา
ผู้คนบนถนนแต่งตัวสีสันสดใสกว่า หญิงสาวสวมกระโปรงลายดอกกับรองเท้าส้นสูง แตกต่างจากทางเหนืออย่างสิ้นเชิง
ทั้งสี่หาที่พักใกล้งานแสดงสินค้ากว่างโจวเข้าพักก่อน วันรุ่งขึ้นจึงไปที่ทำการไปรษณีย์ รับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปตัวอย่างหลายลังที่ส่งทางรถไฟมาก่อนหน้านี้สองสามวันกลับมา
เหลืออีกสามวันก่อนงานเปิด เวลาไม่เหลือเฟือนัก เช้าวันถัดมา ทั้งสี่ก็ตรงไปยังสถานที่จัดงานแสดงสินค้ากว่างโจว เพื่อรับป้ายหมายเลข หาบูท และจัดเตรียมสถานที่
จ้าวเต๋อกำใบเสร็จชำระเงิน เดินไปยังจุดบริการด้วยความกระตือรือร้นเพื่อรับป้ายหมายเลข จากนั้นเดินตามป้ายบอกทางไปเรื่อย ๆ สีหน้าก็ค่อย ๆ หม่นลง เมื่อเจอบูทที่ได้รับมอบหมาย ใบหน้าของเขาดำคล้ำทันที
บูทนั้นอยู่ตรงมุมอับที่สุดของหอจัดแสดง ติดกับทางเดินประตูหลัง พื้นที่แคบจนน่าเวทนา อย่าว่าแต่ตั้งตัวอย่างสินค้าเพื่อต้อนรับลูกค้าเลย แค่ให้คนสี่ยืนก็ยังเบียดกันแทบแย่