เช้าตรู่วันต่อมา ฟ้ายังสลัว ลมในเป่ยต้าหวงยังพัดความหนาวเย็นมาด้วย ซูหยวนเหอก็สะพายกระเป๋าผ้าใบแล้วปั่นจักรยานออกไป
กระเป๋าหนักจนไหล่รู้สึกตึงเล็กน้อย ข้างในไม่ได้ยัดตำราหรือสมุดการบ้าน แต่เต็มไปด้วยขนมแปลกใหม่ที่พวกคุณลุงคนขับรถทางไกลของเจียงเต้าอี้ฝากเธอมาให้ระหว่างทาง
มีทั้งช็อกโกแลตแท่งห่อกระดาษฟอยล์สีเงิน คุกกี้รสนมในห่อพิมพ์ลายดอกไม้ ลูกอมผลไม้แข็ง และแผ่นนมมอลต์ ล้วนเป็นของที่หาซื้อได้ยากในสหกรณ์จัดหาสินค้าแถวนี้
ทุกครั้งที่เจียงเต้าอี้กับพวกพ้องเดินทางไปทางใต้ พวกเขามักนึกถึงหนูน้อยคนนี้และซื้อของใหม่ ๆ มาฝาก สะสมไปสะสมมา ตอนนี้ใต้เตียงบ้านตระกูลซูกองเต็มไปด้วยสามลัง ต่อให้คนทั้งบ้านกินกันเต็มที่ก็ยังกินไม่หมด
ซูหยวนเหอจึงเกิดความคิดขึ้นมา ทุกวันเธอจะหยิบขนมใส่กระเป๋าไปโรงเรียนครึ่งหนึ่ง แล้วขายปลีกโดยบวกจากต้นทุนอีกไม่กี่เฟิน แบบนี้ไม่ต้องปล่อยให้ขนมเสีย แถมยังเก็บเงินค่าขนมได้ด้วย
พอเข้าห้องเรียนและวางกระเป๋าลง เพื่อน ๆ ที่นั่งโต๊ะหน้าและหลังต่างได้กลิ่นก็พากันมารุม ล้อมอยู่รอบโต๊ะของเธอพลางกระซิบกระซาบ สายตาจับจ้องไปยังปากกระเป๋า
หวังฟาง เด็กสาวแก้มกลมที่นั่งแถวหน้าเบียดเข้ามาอยู่ข้างหน้าสุด กำเงินในกระเป๋าไว้แน่น แล้วถามเสียงเบาอย่างร้อนใจว่า “ซูหยวนเหอ ช็อกโกแลตแท่งที่ฉันสั่งเธอไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน วันนี้เอามาไหม? แม่เพิ่งให้เงินค่าขนมฉันมา!”
“เอามา เหลือแค่สองถุง เธอเอาหมดเลยไหม?” ซูหยวนเหอรูดซิปกระเป๋า เผยให้เห็นห่อขนมหลากสีข้างใน
“เอา ๆ ๆ!” ดวงตาหวังฟางเป็นประกายขึ้นมาทันที เธอรีบยื่นเหรียญห้าสิบเฟินที่กำจนยับมาให้
ซูหยวนเหอนับเงิน ปลายนิ้วแตะธนบัตรสองใบ ก่อนส่งช็อกโกแลตแท่งสองถุงให้เธอ