หลังเกิดเรื่องนี้ขึ้น บรรดาพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นกับคนที่มาจ่ายตลาดต่างก็รู้ว่าหนุ่มสาวกลุ่มนี้ซื่อสัตย์ตรงไปตรงมา แถมสินค้าก็ดีมีคุณภาพ ทุกคนจึงเต็มใจแวะมาอุดหนุน
ของไหว้ปีใหม่ที่ขายดีอยู่แล้ว ยิ่งขายดิบขายดีขึ้นไปอีก ทั้งสามคนยุ่งจนไม่มีเวลาจะดื่มน้ำ
เพิ่งถึงเที่ยงวัน สินค้าก็ขายหมดเกลี้ยง
ซูหยวนเหอโอบถุงผ้าใบใส่เงินไว้แนบอก น้ำหนักอันหนักอึ้งกดจนแขนล้า แต่บนใบหน้ากลับแต้มรอยยิ้มกว้าง
ทุกคนเก็บตะกร้าเปล่าเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นรถบรรทุกของเจียงเต้าอี้ ระหว่างทางพูดคุยหยอกล้อกันกลับบ้าน
พอถึงบ้านและเดินเข้าลาน ซูหยวนเหอก็เทเงินลงบนโต๊ะในห้องโถงใหญ่ เสียงเหรียญกับธนบัตรดังกราว เงินสิบหยวน ธนบัตรหนึ่งหยวนและธนบัตรย่อยกองพูนเกือบครึ่งโต๊ะ
ทุกคนนั่งล้อมวงนับเงิน พอนับเสร็จแล้วคำนวณดู ก็พบว่าทำกำไรได้เกือบ 1,000 หยวน ทำเอาซูจิ่งหยางตาโตจนแทบไม่กะพริบ
ซูหยวนเหอแบ่งเงินออกเป็นสองกอง แล้วเลื่อนกองที่หนากว่าไปตรงหน้าเจียงเต้าอี้ “คุณอาเจียง นี่เป็นเงินทุนของคุณอาบวกกับส่วนแบ่งกำไรค่ะ คราวหน้าถ้ามีธุรกิจดี ๆ แบบนี้อีก หนูจะมาชวนคุณอาอีกนะคะ”
เจียงเต้าอี้ไม่ปฏิเสธ เขายิ้มพลางเก็บเงิน “ได้สิ อาจะรอให้หนูพาอารวยนะ หนูนี่หัวไวจริง ๆ เกิดมาเพื่อทำธุรกิจเลย”
“ไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอกค่ะ ก็ธรรมดา ๆ เอง” ซูหยวนเหอพูดถ่อมตัว แต่หางตากลับยกขึ้นสูงอย่างห้ามไม่อยู่
เธอหยิบเงินอีกกองขึ้นมา นับธนบัตรสิบหยวนสองใบแล้วส่งให้ซูจิ่งหยางกับหลี่เอ้อร์หยาคนละใบ “พี่รอง พี่เอ้อร์หยา นี่ค่าแรงของวันนี้ค่ะ”