หลี่โหย่วเกินคุกเข่าอยู่หน้าประตูบ้านนานตั้งครึ่งค่อนวัน จนหัวเข่าชาเพราะความหนาว แต่ประตูก็ไม่เปิดออกมาอีก
เขาพยุงตัวลุกขึ้นจากพื้นอย่างเชื่องช้า ความละอายบนใบหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้น ก่อนจะถุยน้ำลายใส่ประตูบ้าน “ไอ้ลูกอกตัญญู! แม้แต่พ่อแท้ ๆ ยังไม่ช่วย เป็นเดรัจฉานกันทั้งคู่! รู้อย่างนี้ไม่น่าให้พวกแกเกิดมาเลย!”
เขาด่าทออยู่นาน พอเห็นว่าในบ้านไม่มีความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย จึงกุมหน้าอกแล้วเดินโซเซจากไป
เขาโซซัดโซเซกลับมาถึงบ้านในกองผลิตริมแม่น้ำ พอผลักประตูเข้าไป เสี่ยวจ้าวก็รีบเดินมาหา ใบหน้าแต่งรอยยิ้มเสแสร้ง “เป็นยังไงบ้าง? หลี่โม่ไอ้เด็กเหลือขอนั่นยอมควักเงินหรือเปล่า?”
“จะพูดถึงมันทำไม!”
หลี่โหย่วเกินโกรธจนไฟสุมอก ทิ้งตัวลงนั่งตรงขอบเตียงเตาอย่างแรง “ไอ้ลูกอกตัญญู ไม่ยอมให้สักแดงเดียว! ช่างเถอะ ที่บ้านยังมีเงินเท่าไร? เอาออกมาให้ฉันก่อน ฉันจะไปยืมจากญาติอีกสักหน่อย ทำการผ่าตัดก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเสี่ยวจ้าวหุบลงทันที เธอนั่งลงข้างเตียงเตาโดยไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา “ที่บ้านไม่มีเงิน”
“ไม่มีเงิน?” หลี่โหย่วเกินเงยหน้าพรวด เสียงสูงขึ้นทันที “แล้วเงินเก็บที่บ้านล่ะ? แต้มแรงงานที่ฉันหามาได้หลายปี กับเงินที่ขายข้าวได้ ไม่ได้อยู่ในมือเธอทั้งหมดหรือไง?”
“นั่นเป็นค่าเล่าเรียนกับเงินแต่งเมียที่เก็บไว้ให้เสี่ยวหัง จะเอาออกมาใช้ไม่ได้”
เสี่ยวจ้าวกอดอก พูดราวกับเป็นเรื่องสมควร “เสี่ยวหังคือรากเหง้าของตระกูลหลี่ ต่อไปยังต้องพึ่งเขาสืบสกุล ถ้าเอาเงินไปให้คุณผ่าตัดหมด แล้วต่อไปเขาจะทำยังไง?”