ลานบ้านเก่ารกเละเทะไปหมด ม้านอนล้มระเนระนาด ซูเจี้ยนกั๋วกับซูเจี้ยนหมินกำลังตะลุมบอนกันจนใบหน้าของทั้งคู่มีบาดแผล เพื่อนบ้านหลายคนออกแรงกันแทบตายกว่าจะดึงทั้งสองออกจากกันได้
ซูเจี้ยนหมินปาดเลือดตรงมุมปาก แล้วชี้หน้าซูเจี้ยนกั๋วด่ากราด “ซูเจี้ยนกั๋ว แกมันเดรัจฉาน! แกเป็นพี่ใหญ่ของบ้าน งานศพแม่ก็ต้องเป็นแกออกเงินสิ!
ตอนนี้แกก็เป็นแค่ชายโสดแก่ ๆ ลูกสาวลูกชายก็ไม่เอาแกแล้ว แกจะเก็บเงินไว้มากมายทำไม หรือจะเอาไปฝังในโลงด้วยหรือไง?”
“ฉันไม่มีเงิน!”
ซูเจี้ยนกั๋วยืดคอตะโกน “คนที่ดูแลแม่จนตายคือจางชุ่ยฮวากับซูชุนหงบ้านแก พวกแกก็ต้องออกเงินจัดงานศพสิ จะมาเรียกฉันทำไม?”
“พูดบ้าอะไร!” จางชุ่ยฮวาเท้าเอวพุ่งเข้ามา น้ำลายกระเด็นใส่หน้าซูเจี้ยนกั๋ว
“แล้วชุนหงดูแลแม่แล้วมันทำไม? ถ้าไม่ต้องดูแลยายแก่ใกล้ตายนั่น ชุนหงก็คงได้แต่งกับคนดี ๆ ไปนานแล้ว! แกไม่เคยดูแลแม่แม้แต่วันเดียว ยังมีหน้ามาพูดจาว่าคนอื่นอีกหรือ?”
ซูเจี้ยนกั๋วหัวเราะเยาะ สายตาชั่วร้ายกวาดมองซูชุนหงที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง “ขาพิการแบบนั้น ใครจะเอา? ยังจะพูดเรื่องแต่งกับคนดี ๆ อีก เลิกฝันเถอะ”
คำพูดนั้นราวกับมีดแหลมคม แทงทะลุหัวใจซูชุนหงอย่างแรง
เธอก้มหน้าอยู่ตลอด ตัวสั่นเทา พอได้ยินคำพูดนั้นก็เงยหน้าพรวด ดวงตาแดงก่ำ
เธอกรีดร้องราวกับคนเสียสติแล้วพุ่งเข้าใส่ ใช้ทั้งมือทั้งเล็บข่วนซูเจี้ยนกั๋ว “ฉันจะฆ่าแก! ซูเจี้ยนกั๋ว ฉันจะฆ่าแก!”
ซูเจี้ยนกั๋วผลักเธอล้มลงกับพื้น แล้วด่ากราด “นังเด็กบ้า เสียสติไปแล้วหรือไง!”
ซูชุนหงนอนคว่ำอยู่บนพื้น ผมเผ้ายุ่งเหยิง จู่ ๆ ก็หัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง หัวเราะจนมีน้ำตาไหลออกมา