ตอนเย็นตั้งใจผัดไข่เพิ่มอีกสองฟอง ทั้งยังนึ่งหมั่นโถวแป้งขาวไว้เต็มหนึ่งหม้อ เพื่อต้อนรับเจียงเต้าอี้
เจียงเต้าอี้เดินทางรอนแรมมาตลอดทาง ทั้งเหนื่อยทั้งหิว เขากินหมั่นโถวลูกโตไปสามลูกกว่าจะวางตะเกียบลง ในใจรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา
เช้าตรู่วันถัดมา ซูเสี่ยวซิ่งจัดการตัวเองเรียบร้อยก็ขึ้นรถไปทำงานที่อำเภอ
ซูหยวนเหอกินอาหารเช้าเสร็จ ก็พาเจียงเต้าอี้ไปยังสถานที่ก่อสร้างถนนอีกครั้ง
เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ คนงานมารออยู่ที่นั่นกันตั้งนานแล้ว แต่ละคนกำเงินไว้ในมือ รอแค่พวกเธอมาถึง
วันนี้ขายดีกว่าเมื่อวานเสียอีก แทบทุกคนซื้อกันอย่างน้อยคนละสองคู่ บ้างซื้อให้ตัวเอง บ้างซื้อไปฝากผู้ชายที่บ้าน
ใช้เวลาเพียงครึ่งวัน รองเท้ายาง 412 คู่ก็เหลือแค่ 13 คู่
ซูหยวนเหอตบมือเบา ๆ อย่างพอใจ ก่อนเอ่ยว่า “เอาละ รองเท้าที่เหลือ 13 คู่นี้ฉันซื้อเองพอดี จะได้ให้พ่อกับคนอื่น ๆ คนละสองคู่ ที่เหลือเก็บไว้ใส่ทำงานที่บ้าน”
“จะซื้อทำไม!”
เจียงเต้าอี้รีบโบกมือ “13 คู่นี้ฉันยกให้เธอ! หยาหยา เธอช่วยฉันไว้มากจริง ๆ อย่าว่าแต่ 13 คู่นี้เลย ต่อให้ยกให้เธออีกหลายสิบคู่ฉันก็เต็มใจ!”
“แบบนั้นไม่ได้นะ”
ซูหยวนเหอส่ายหน้า “ตกลงกันไว้แล้วว่าคู่ละ 4.5 หยวน ฉันจะเอาของคุณเปล่า ๆ ไม่ได้ แต่ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ งั้นฉันก็รับไว้โดยไม่เกรงใจแล้วนะ”
เจียงเต้าอี้หัวเราะเสียงดัง “แบบนี้สิถึงจะถูก! ไป กลับบ้านเราแบ่งเงินกัน!”