โจวเหล่าเกินยืนอยู่บนแท่นโม่หินกลางลานตากข้าว เขากระแอมเรียกความสนใจ ก่อนจะประกาศเสียงดังว่า “พี่น้องทุกคน! ฉันมีข่าวดีจะบอก! เหมืองทองคำชิงอู้หลิ่งกำลังจะเริ่มงานแล้วจริง ๆ!
กองสังคมจัดสรรโควตาคนงานสร้างถนนให้กองผลิตริมแม่น้ำ 40 คน พอสร้างถนนเสร็จ ทุกคนก็จะได้เป็นคนงานประจำเหมืองทองคำโดยตรง!”
“ว้าว!”
ฝูงชนแตกตื่นขึ้นมาทันที เสียงโห่ร้องยินดีดังสนั่นจนแทบกลบทุกสิ่ง บางคนตื่นเต้นจนกระโดดโลดเต้น บางคนกอดกัน ส่วนบางคนก็แอบปาดน้ำตา
ในยุคที่ทุกคนต้องอาศัยแต้มแรงงานแลกข้าวกิน โควตาคนงานเหมืองทองคำเพียงตำแหน่งเดียวก็เปลี่ยนชะตาของทั้งครอบครัวได้
เมื่อผู้คนเริ่มสงบลงบ้าง ก็มีคนตะโกนถามว่า “หัวหน้ากองโจว! โควตา 40 ตำแหน่งนี้จะแบ่งกันยังไง? ห้ามลำเอียงนะ!”
“ใช่แล้ว! ถ้าแบ่งให้แต่คนที่สนิทกับหัวหน้า พวกเราไม่ยอมหรอก!”
โจวเหล่าเกินโบกมือให้ทุกคนเงียบลง “ทุกคนวางใจได้! ฉัน โจวเหล่าเกิน ทำอะไรยุติธรรมเสมอ! ในบรรดาโควตา 40 ตำแหน่งนี้ จะกันไว้ 5 ตำแหน่งให้ซูหยวนเหอ
ส่วนอีก 35 ตำแหน่ง ให้จัดตามอันดับแต้มแรงงานของปีที่แล้ว โดยเลือกคนงานชายฉกรรจ์อายุต่ำกว่า 40 ปีที่มีแต้มแรงงานสูงสุด 15 คน ทุกคนมีความเห็นอะไรไหม?”
“ทำไมต้องให้ซูหยวนเหอตั้ง 5 ตำแหน่งด้วย?” คนหนึ่งในฝูงชนตะโกนอย่างไม่พอใจทันที “บ้านเธอมีคนอยู่ไม่กี่คน จะเอาโควตาไปตั้ง 5 ตำแหน่งทำไม? แบบนี้ไม่เอาเปรียบคนอื่นหรือไง?”
“นั่นสิ! 5 ตำแหน่งก็เยอะเกินไปแล้ว ให้แค่ตำแหน่งเดียวก็พอ!”