ซูโส่วเถียนกวาดตามองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเยาะแล้วเคาะกล้องยาสูบกับกรอบประตูสองสามที “พวกเธอสองคนหน้าหนาไปหรือเปล่า? ฉันบอกไว้เลยว่าโควตานี้จะให้ใครก็ได้ แต่ไม่มีทางให้พวกเธอ
ลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อก่อนพวกเธอรังแกครอบครัวหยาหยายังไง? ตอนนี้ยังกล้าหน้ามาขอโควตาอีก ฉันว่าพวกเธอคงเพ้อฝันไปแล้ว!”
ใบหน้าของซูเจี้ยนหมินพลันแดงก่ำสลับซีด ดูน่าเกลียดอย่างยิ่ง
พอเห็นดังนั้น จางชุ่ยฮวาก็รีบเค้นน้ำตาออกมาสองสามหยด แล้วคว้าแขนซูโส่วเถียนพลางร่ำไห้ “ลุงรอง ช่วยเห็นใจพวกเราหน่อยเถอะค่ะ! พวกเราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน ถ้าเสี่ยวจวินยังไม่มีงานทำ ต่อไปเขาคงได้เป็นหนุ่มโสดไปตลอดชีวิตแน่!”
“เห็นใจพวกเธอหรือ? แล้วใครจะเห็นใจคนที่ถูกพวกเธอรังแก?”
ซูโส่วเถียนสะบัดมือเธอออก น้ำเสียงเย็นชาลงกว่าเดิม “ถ้าฉันให้โควตาเสี่ยวจวิน นั่นต่างหากถึงจะเป็นการทำชั่ว! ส่งลูกสาวบ้านอื่นเข้าไปในกองไฟอย่างบ้านพวกเธอ แค่คิดฉันก็หลับไม่ลงแล้ว
พวกเธอจัดการเรื่องยุ่งเหยิงในบ้านให้เรียบร้อยก่อนเถอะ ต่อให้เสี่ยวจวินได้เข้าไปทำงานในเขตเหมือง ก็ไม่มีใครกล้าแต่งงานกับเขาหรอก รีบไปให้พ้น อย่ามายืนขวางหูขวางตาหน้าบ้านฉัน”
พูดจบ ซูโส่วเถียนก็หันกลับไปลงกลอนประตู ก่อนเดินจากไปโดยไม่หันมามอง ทิ้งซูเจี้ยนหมินกับจางชุ่ยฮวาให้ยืนหน้าเขียวอยู่ที่เดิม
ซูโส่วเถียนไปบ้านซูต้าชุนก่อน ซูต้าชุนเป็นหลานชายห่าง ๆ ของตระกูลซู สายญาติของเขากับซูโส่วเถียนห่างกันจนแทบจะไม่ถึงญาติในห้าชั่วคนแล้ว
พ่อแม่ในบ้านแก่ชรา ภรรยาก็ป่วยติดเตียงมานานหลายปี แถมยังมีลูกเล็กที่ต้องเลี้ยงดูอีกสองคน ชีวิตความเป็นอยู่ฝืดเคืองมาก