หลี่เสี่ยวหลานเบิกตากว้าง น้ำตาคลอหน่วยขึ้นมาทันที “เธอใส่ร้ายฉัน! ฉันไม่ได้ทำ!”
“ฉันใส่ร้ายเธอหรือเปล่า เธอรู้อยู่แก่ใจดี”
ซูหยวนเหอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ น้ำเสียงเกียจคร้าน “ฉันขี้เกียจเถียงกับเธอ แล้วก็ขี้เกียจสืบด้วย ถ้าจะสืบก็ง่ายนิดเดียว ไล่ถามไปทีละคนว่าใครเป็นคนแรกที่ได้ยินเรื่องนี้ ก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ”
เพื่อนร่วมชั้นรอบข้างเงียบลง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลี่เสี่ยวหลาน พร้อมเสียงกระซิบกระซาบที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ
หลี่เสี่ยวหลานถูกมองจนทำตัวไม่ถูก ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
เดิมทีเธอแค่อิจฉาที่ซูหยวนเหอสวย แถมเรียนเก่ง ทั้งครูกับเพื่อนร่วมชั้นก็ชอบ จึงพูดกับโจวเสี่ยวฮวาไปลอย ๆ ว่าซูหยวนเหออาจลอกข้อสอบ ใครจะคิดว่าเรื่องจะบานปลายถึงขนาดนี้ ยิ่งไม่คิดว่าซูหยวนเหอจะพูดตรง ๆ จนชี้ตัวเธอต่อหน้าทุกคน
“ไม่ใช่ฉัน… ไม่ใช่ฉันจริง ๆ…” เสียงหลี่เสี่ยวหลานสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ อีกนิดเดียวก็กลั้นไม่อยู่แล้ว
อู๋ชวนรีบก้าวมาขวางเธอไว้ แล้วตะคอกใส่ซูหยวนเหอ “อย่ารังแกเสี่ยวหลานนะ! เธอไม่ใช่คนแบบนั้น!”
“ใช่หรือไม่ใช่ แค่ถามดูก็รู้แล้ว”
ซูหยวนเหอมองโจวเสี่ยวฮวาที่หน้าซีดเผือดยืนอยู่ข้างหลี่เสี่ยวหลาน “โจวเสี่ยวฮวา เธอบอกมาสิ ใครเป็นคนแรกที่พูดว่าฉันโกง”
โจวเสี่ยวฮวาตัวสั่นงันงกด้วยความกลัว เธอมองหลี่เสี่ยวหลานที มองซูหยวนเหอที ในที่สุดก็ทนแรงกดดันไม่ไหว เอ่ยเสียงสั่นเหมือนคนจะร้องไห้ว่า
“คะ…คือเสี่ยวหลานบอกฉัน… เธอบอกว่าเห็นกับตาว่าซูหยวนเหอเปิดหนังสือดูตอนสอบ… ฉันก็แค่พูดกับคนอื่นไปตามประสา ไม่คิดเลยว่าเรื่องจะลามเป็นแบบนี้…”
สิ้นเสียง ทุกสายตาพลันจ้องหลี่เสี่ยวหลานราวกับคมมีดทิ่มแทง
หลี่เสี่ยวหลานทนต่อไปไม่ไหว ร้องไห้โฮออกมา ปิดหน้าวิ่งออกจากห้องเรียนไปจนเสียงกริ่งเข้าเรียนดังขึ้นก็ยังไม่กลับมา