เจียงเต้าอี้หัวเราะ รู้สึกว่าเด็กหญิงตัวน้อยคนนี้พูดจาราวกับผู้ใหญ่ ฟังแล้วน่าสนใจไม่น้อย “โอ้? อยากทำธุรกิจอะไรกับลุงล่ะ?”
“ลุงมีรถบรรทุกใช่ไหมคะ?”
“แน่นอนสิ ลุงทำมาหากินด้วยอาชีพนี้แหละ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ”
ซูหยวนเหอตบมือเล็ก ๆ เบา ๆ “ลุงขับรถบรรทุกขนสินค้าไปกับหนู พอถึงที่แล้ว หนูขายได้ราคาเท่าไรก็ไม่เกี่ยวกับลุง สุดท้ายหนูจะคิดเงินให้ลุงคู่ละ 4.5 หยวน ถ้าขายไม่หมด รองเท้ายางพวกนี้กว่าสี่ร้อยคู่ หนูจะรับซื้อไว้ทั้งหมดในราคาเดียวกัน ลุงว่าไงคะ?”
พอได้ยินอย่างนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงเต้าอี้ก็แข็งค้างไปทันที
เขามองซูหยวนเหอขึ้น ๆ ลง ๆ แล้วหันไปมองซูเสี่ยวซิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนถามอย่างไม่อยากเชื่อ “หนูน้อย ไม่ได้ล้อเล่นกับลุงใช่ไหม? หนูอายุแค่แปดเก้าขวบ จะตัดสินใจเรื่องนี้เองได้จริงเหรอ?”
ซูหยวนเหอยังไม่ทันพูด ซูเสี่ยวซิ่งก็ก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ตบแขนเจียงเต้าอี้เบา ๆ แล้วพูดอย่างหนักแน่น “พี่เจียง ไม่ต้องห่วงค่ะ คำพูดของหยาหยาเชื่อถือได้ ถ้ารองเท้าของพี่ขายไม่ออกจริง ๆ บ้านเราจะรับซื้อทั้งหมดตามราคาที่ตกลงไว้ ไม่ให้พี่ขาดไปสักเฟินเดียวค่ะ”
เจียงเต้าอี้มองท่าทีสุขุมของซูเสี่ยวซิ่ง แล้วมองดวงตากลมใสของซูหยวนเหอที่ไม่มีแววล้อเล่นอยู่เลย ในใจก็เริ่มหวั่นไหวขึ้นมา
ครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาตระเวนไปทั่วอำเภอใกล้เคียงสามแห่ง สหกรณ์จัดหาสินค้าก็ไม่รับ ตั้งแผงขายก็ไม่มีใครถามไถ่ เห็นทีคราวนี้คงต้องขาดทุนยับเยิน ต่อให้ตอนนี้มีเพียงฟางเส้นเดียว เขาก็อยากคว้าไว้ลองดู
“แล้วจะไปที่ไหนกัน? ถ้าไกลลุงไม่ไปนะ เมียลุงยังรอฟังข่าวอยู่ที่บ้าน”
“ไปกองผลิตริมแม่น้ำที่อยู่ใต้ตัวอำเภอนี่เองค่ะ ห่างจากที่นี่แค่ยี่สิบกว่าลี้ ขับรถครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว”