“แน่นอนอยู่แล้ว!” ซูหยวนเหอยืดอกเล็ก ๆ อย่างภาคภูมิใจ “หนูยังรู้จักสมุนไพรอีกตั้งหลายอย่าง ตาเป็นคนสอนหนูเองค่ะ”
“เก่งมาก เป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาดจริง ๆ” หลี่วั่งชวนพยักหน้าอย่างชื่นชม
เดินต่อไปอีกราวครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็มาถึงหน้าถ้ำหินงอกหินย้อยที่ซ่อนอยู่ ทางเข้าโดนเถาวัลย์ปกคลุมไว้ หากไม่สังเกตดี ๆ ก็ไม่มีทางเห็น
หลี่วั่งชวนเดินเข้าไปในถ้ำ ใช้ไฟฉายส่องผนังหิน แล้วกะเทาะหินออกมาชิ้นหนึ่งเป็นตัวอย่าง เขาพิจารณาอยู่นาน ก่อนหันไปบอกฉินซูหลี่ว่า
“เลขาธิการฉิน เจอแล้วครับ ที่นี่คือจุดโผล่พ้นดินของสายแร่หลัก ต่อจากนี้เราต้องใช้เวลาสองสามวัน เจาะหลุมหลายจุด เก็บตัวอย่างไปตรวจวิเคราะห์ เพื่อประเมินปริมาณสำรองและเกรดแร่ให้แน่ชัดครับ”
“ดี! ดีมาก!” ฉินซูหลี่พยักหน้ารัว ๆ “ลำบากคุณหลี่แล้วครับ! ผมจะโทรหาหัวหน้ากองผลิตโจวเดี๋ยวนี้ ให้เขาจัดการเรื่องที่พักกับอาหารให้ผู้เชี่ยวชาญทุกท่าน มีอะไรต้องการก็บอกได้เลยครับ!”
“วางใจได้ครับ เลขาธิการฉิน” หลี่วั่งชวนมองลึกเข้าไปในถ้ำ แววตาเปี่ยมด้วยความตื่นเต้น
“จากการประเมินเบื้องต้น ที่นี่เป็นเหมืองทองคำขนาดใหญ่ ปริมาณสำรองน่าจะสูงมาก หากพัฒนาอย่างเหมาะสม ก็เพียงพอจะขับเคลื่อนเศรษฐกิจของทั้งอำเภอชิงหยางได้ครับ”
บ่ายวันนั้น ฉินซูหลี่กลับเข้าเมืองอำเภอ ส่วนหลี่วั่งชวนพาทีมสำรวจมาพักที่กองผลิตริมแม่น้ำ
ตลอดสัปดาห์ถัดมา ทีมสำรวจขึ้นเขาทุกวันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง กว่าจะกลับลงมาก็มืดค่ำ ทุกคนผิวคล้ำแดดกันหมด