ไม่กี่นาทีต่อมา ยามเฝ้าประตูก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกมา สีหน้าดูแคลนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงไปนานแล้ว “โธ่เอ๊ย สหายทั้งสอง ขอโทษจริง ๆ ผมตาถั่วเอง เลขาธิการฉินกำลังรอพวกคุณอยู่ในห้องทำงาน เชิญเข้ามาเร็วครับ เชิญ ๆ!”
ซูหยวนเหอถอนหายใจอย่างกับผู้ใหญ่ตัวจิ๋ว ตอนเดินผ่านเขาก็พูดเสียงเบาว่า “คุณลุง ต่อไปอย่าดูถูกคนอื่นเพราะคิดว่าเขาไม่มีอำนาจนะคะ ไม่อย่างนั้นวันไหนไปล่วงเกินคนใหญ่คนโตเข้า ถึงตอนนั้นจะร้องไห้ก็ไม่ทันแล้วค่ะ”
ใบหน้ายามเฝ้าประตูเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ทำได้เพียงยิ้มเจื่อน ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
พ่อลูกถามทางจนพบห้องทำงานของฉินซูหลี่ แล้วเคาะประตู
“เชิญเข้ามา”
ซูหยวนเหอผลักประตูเข้าไป ก่อนวิ่งต้วมเตี้ยมอย่างร่าเริง “คุณอาฉิน!”
“อ้าว หยาหยานี่เอง!”
ฉินซูหลี่กำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร พอเห็นเธอก็วางปากกาแล้วลุกขึ้นทันที ใบหน้าประดับรอยยิ้มเบิกบาน “พี่เจี้ยนเย่ก็มาด้วย พวกคุณมาทำอะไรกัน รีบนั่งก่อน ๆ”
“คุณอาฉิน หนูเอาธุรกิจใหญ่ ๆ มาเสนอค่ะ สนใจไหมคะ” ซูหยวนเหอเท้าแขนกับโต๊ะทำงานของเขาแล้วพูดอย่างมีลับลมคมใน
ฉินซูหลี่ถูกเธอทำให้หัวเราะ “หืม? ธุรกิจใหญ่อะไร ถึงทำให้หยาหยาของเราต้องมาเองเลยล่ะ”
“ธุรกิจเหมืองทองค่ะ”
“อะไรนะ?!”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินซูหลี่แข็งค้างไปทันที เขาผุดลุกขึ้นจนเก้าอี้เลื่อนไถลไปด้านหลัง “พูดว่าอะไรนะ? เหมืองทอง? พวกคุณเจอเหมืองทองหรือ?”