ผ่านไปสองวันก็ถึงวันอาทิตย์ ฟ้ายังสางไม่เต็มที่ ควันจากเตาก็ลอยขึ้นจากลานบ้านตระกูลซูแล้ว
ซูเจี้ยนเย่ผูกห่อผ้าใบใบสุดท้ายเข้ากับคานรถวัว ก่อนปัดฝุ่นบนมือ
งานตามออร์เดอร์ในมือเสร็จหมดแล้ว ธัญพืชในยุ้งฉางก็ตากแดดเรียบร้อย แม้แต่ฟืนยังผ่าแล้วเรียงเป็นระเบียบไว้ข้างกำแพง มากพอให้แม่ลูกสามคนใช้ได้ครึ่งเดือน
“พ่อ เอานี่ไปด้วยค่ะ” ซูหยวนเหอกอดกองกระดาษขอบรุ่ยวิ่งออกมา มุมกระดาษถูกเธอกดจนเรียบกริบ
บนกระดาษมีแบบเฟอร์นิเจอร์สารพัดชนิด ทั้งโต๊ะเขียนหนังสือที่มีลิ้นชัก ม้านั่งตัวเล็กพับได้ และตู้สูงต่ำแบบใหม่ เส้นสายดูสวยกว่ารูปทรงแข็งทื่อที่สหกรณ์จัดหาสินค้าขายอยู่มาก
ซูเจี้ยนเย่ยิ้มรับมาอย่างระมัดระวัง สอดไว้ในกระเป๋าเสื้อชั้นในแล้วตบเบา ๆ พลางพูดว่า “วางใจเถอะ พ่อจะดูแลมันยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก
“ตู้ชุดที่ลูกวาดคราวก่อน คนจากกองผลิตข้าง ๆ ยังฝากคนมาสั่ง บอกว่าสวยทันสมัยกว่าโรงงานเครื่องเรือนไม้ในอำเภอเสียอีก”
ซูหยวนเหอหัวเราะคิกคัก ตลอดสองปีที่ผ่านมาเธอค่อย ๆ วาดแบบไว้ไม่น้อย เฟอร์นิเจอร์ที่ซูเจี้ยนเย่ทำตามแบบ กลายเป็นของขายดีไปทั่วละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้าน
ซูเจี้ยนเย่เก็บแบบให้เรียบร้อย ก่อนหันไปมองซูจิ่งหยางที่นั่งยอง ๆ อยู่บนธรณีประตู กำลังลับหนังสติ๊ก เขาทำหน้าขรึมขึ้นมา
“จิ่งหยาง หลังพ่อไปแล้ว ลูกก็เป็นผู้ชายของบ้านนี้ ห้ามไปทะเลาะกับพวกเด็กหนุ่มแถวหัวหมู่บ้านอีก ตั้งใจเรียนหนังสือ ดูแลแม่กับน้องให้ดี ได้ยินไหม?”