บทที่ 149 วิกฤตโรงงานผ้าขนหนู
หูเซี่ยงมองเงินกองหนาเป็นปึก มือสั่นนิด ๆ เขาผลักเงินกลับไปให้ “จะนับทำไม ฉันยังไม่เชื่อใจเธออีกหรือไง?”
ซูหยวนเหอยัดเงินใส่มือเขา “งั้นพวกเราไปก่อนนะ”
เธอไม่ได้กลับโรงงานงานฝีมือ แต่พาพี่น้องหลินจิ้งเสียนทั้งสองคนตรงไปยังโรงงานสิ่งทอประจำอำเภอ
ยืนอยู่หน้าโรงงาน หลินจิ้งเสียนยังงุนงงอยู่บ้าง “หยาหยา พาพวกเรามาที่นี่ทำไมเหรอ?”
“ของขวัญให้พวกพี่ไง” ซูหยวนเหอยิ้มพลางขยิบตา “ฉันหางานให้พวกพี่สองคนที่นี่แล้ว เป็นไงบ้าง?”
สองพี่น้องชะงักไป หลินจิ้งชุนเบิกตากว้าง “อะไรนะ? หยาหยา อย่าล้อพวกเราสิ! โรงงานสิ่งทอแห่งนี้เป็นโรงงานของรัฐ เข้างานยากมากนะ! แม่ฉันฝากคนรู้จักตั้งหลายคนก็ยังไม่สำเร็จเลย”
“จะหลอกพวกพี่ทำไมล่ะ ไปเข้าไปก็รู้เอง”
ทั้งสามเดินไปถึงป้อมยาม ซูหยวนเหอเกาะขอบหน้าต่างแล้วร้องถาม “คุณลุงคะ ขอถามหน่อยค่ะ รองผู้อำนวยการหยวนอยู่ไหมคะ?”
ยามเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นเธอก็ยิ้มทันที “อ้าว หนูคนนี้นี่เอง! อยู่สิ แต่ตอนนี้เรียกรองผู้อำนวยการไม่ได้แล้วนะ เป็นผู้อำนวยการหยวนแล้ว โรงงานฟื้นตัวได้ ทางเบื้องบนก็เลื่อนตำแหน่งให้เป็นตัวจริงเลย”
“ว้าว คุณลุงหยวนได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว!” ดวงตาซูหยวนเหอเป็นประกาย “งั้นพวกเราเข้าไปหาเขาได้ไหมคะ?”
“ไปเลย ไปที่ห้องทำงานได้เลย”
เมื่อเข้าไปในห้องทำงานผู้อำนวยการโรงงาน หยวนเหยี่ยกำลังก้มหน้าอ่านรายงาน พอเงยขึ้นมาเห็นเธอ เขาก็วางปากกาพร้อมรอยยิ้ม “วันนี้หยาหยาว่างแวะมาหาลุงได้ยังไง?”
“คุณลุงหยวน หนูพาคนเก่ง ๆ มาส่งให้ค่ะ”
ซูหยวนเหอดึงพี่น้องทั้งสองคนที่อยู่ด้านหลังเข้ามา “นี่ลูกพี่ลูกน้องของหนู หลินจิ้งเสียนกับหลินจิ้งชุน เรียนจบมัธยมต้นทั้งคู่ แถมยังรอบคอบกันมาก ช่วยจัดงานเบา ๆ ให้พวกพี่หน่อยได้ไหมคะ?”
“หนูเปิดปากขอแล้ว ลุงต้องจัดให้สิ”
หยวนเหยี่ยยิ้มมองสองพี่น้อง “ตอนนี้แผนกผลิตสินค้าสำเร็จรูปขาดพนักงานตรวจสอบ ส่วนห้องสถิติขาดเจ้าหน้าที่สถิติ ทั้งคู่เป็นงานนั่งโต๊ะ ไม่เหนื่อย พวกเธอสองคนลองปรึกษากันดูไหม?”