สายตาของทุกคนพลันจับจ้องไปที่หยาหยา หลิวกุ้ยหลานเดิมทีก็มีไฟสุมอกอยู่แล้ว พอได้ยินคำพูดนั้นก็ระเบิดอารมณ์ทันทีราวกับประทัด
เธอพุ่งเข้าไปหมายจะตีหยาหยา ปากก็ด่าทอว่า “อีเด็กเลว! ทำไมจิตใจถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้! กล้าทำร้ายพี่สาวตัวเองเหรอ! วันนี้ฉันจะตีแกให้ตาย!”
โจวเหล่าเกินตาไวมือไว รีบคว้าตัวเธอไว้ สีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า “หลิวกุ้ยหลาน แกบ้าไปแล้วหรือไง? จะมาตีเด็กต่อหน้าคนตั้งมากมายแบบนี้น่ะเหรอ?
ยังไม่รู้เลยว่าหยาหยาเป็นคนผลักหรือเปล่า! อีกอย่าง เด็กอย่างหยาหยาเป็นคนยังไง คนทั้งหมู่บ้านก็รู้กันดี เธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้หรอก!”
เขาหันไปมองหยาหยา น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “หยาหยา เล่าให้ปู่ฟังสิว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่?”
หยาหยาส่ายหน้า สีหน้าจริงจัง “หนูไม่ได้ผลักเธอ เธอแอบตามหนูขึ้นเขามา แล้วฉวยจังหวะที่หนูกำลังดูหลุม คิดจะผลักหนูตกลงไป
หนูหลบไปด้านข้างนิดเดียว เธอก็เลยก้าวพลาดตกลงไปเอง ไม่เกี่ยวกับหนูสักนิด”
“เธอโกหก! เธอเป็นคนผลักฉัน!” ซูชุนหงกรีดร้อง
หยาหยามองเธอแล้วถามกลับ “งั้นเธอก็บอกมาสิว่าทำไมฉันต้องผลักเธอ? ฉันกับเธอไม่ได้มีเรื่องบาดหมางอะไรกัน อยู่ดี ๆ จะผลักเธอตกลงไปทำไม? ฉันว่างมากหรือไง?”
ซูชุนหงถูกถามจนพูดไม่ออก อ้าปากค้างอยู่นานก็ไม่มีคำตอบ เธอคงพูดไม่ได้หรอกว่าที่ทำไปเพราะตัวเองอยากฆ่าหยาหยาให้ตาย
หยาหยาทำปากยื่น “เห็นไหม แม้แต่เธอเองก็ยังหาเหตุผลไม่ได้ ฉันไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอก ถ้ามีเวลาล่ะก็ ฉันขุดสมุนไพรเพิ่มอีกสองต้น ยังเอาไปแลกขนมกินได้เลย”