ซูเสี่ยวซิ่งเม้มริมฝีปาก เงียบอยู่นาน ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ในที่สุด น้ำตาที่กลั้นไว้ไม่ไหวไหลอาบแก้มลงมา
“ทุกครั้งที่เขาดื่มเหล้าเสร็จ ก็จะทั้งทุบตีทั้งเตะฉัน พอทำร้ายเสร็จ เขาก็คุกเข่าร้องไห้ขอโทษ บอกว่าตัวเองผิด ต่อไปจะไม่ทำอีกแล้ว แต่เขาไม่เคยเปลี่ยนเลย”
เธอสะอื้นพลางพูดว่า “พอฉันบอกว่าจะหย่า เขาก็เอาเสี่ยวหย่งมาขู่ บอกว่าถ้าฉันกล้าไป ก็จะไม่ให้ฉันเจอลูกอีก”
“ไอ้สารเลว!” ซูจิ้งเถียนคำราม คว้าไม้หาบที่มุมกำแพงแล้วทำท่าจะพุ่งเข้าไปตีอู๋เหล่ย
“อาสาม! อาสาม ใจเย็นก่อน!” ซูโส่วฟู่กับหลานชายตระกูลซูอีกหลายคนรีบกรูกันเข้าไปห้าม ช่วยกันแย่งไม้เท้าออกจากมือเขา
ซูโส่วฟู่เกลี้ยกล่อมว่า “อาสาม อายุอานามก็มากแล้ว โกรธจนเสียสุขภาพไม่คุ้มกัน เรื่องนี้ปล่อยให้พวกเราจัดการ รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้ไอ้หมอนี่ออกจากหมู่บ้านไปง่าย ๆ แน่!”
หลายคนทั้งดึงทั้งปลอบ ประคองซูจิ้งเถียนที่โกรธจนตัวสั่นเข้าไปในบ้าน
ลานบ้านเงียบลงทันที อู๋เหล่ยมองสายตาไม่เป็นมิตรของคนตระกูลซูที่รายล้อมอยู่ ใจเริ่มหวั่น เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนตะโกนข่มขวัญทั้งที่ใจฝ่อ “พวกคุณคิดจะทำอะไร? ตอนนี้เป็นสังคมที่มีกฎหมาย ทำร้ายคนมันผิดกฎหมายนะ!”
จากนั้นเขาหันไปมองซูเสี่ยวซิ่ง น้ำเสียงอ่อนลง แฝงแววอ้อนวอนอยู่เล็กน้อย “เสี่ยวซิ่ง ฉันรู้แล้วว่าฉันผิด เห็นแก่เสี่ยวหย่ง ยกโทษให้ฉันสักครั้งเถอะ
ต่อไปฉันจะไม่ดื่มเหล้าอีก และจะไม่แตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้ว ฉันเป็นสามีเธอนะ เธอจะปล่อยให้พวกเขาตีฉันไม่ได้”