สีหน้าของอู๋เหล่ยเปลี่ยนจากแดงเป็นซีด แล้วคล้ำเขียว เขาโกรธจนหน้าเสียและตะคอกว่า “ซูเสี่ยวซิ่ง! หุบปากเดี๋ยวนี้! มีอะไรกลับไปคุยกันที่บ้าน! เธอจำเป็นต้องทำให้ฉันขายหน้าต่อหน้าคนตั้งมากมายขนาดนี้หรือไง?”
“คุณยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ?” ซูเสี่ยวซิ่งหัวเราะเยาะ พลางเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเด็ดเดี่ยว
“ถ้าคุณยังรู้จักอาย ก็คงไม่ทำกับฉันแบบนี้! ฉันแต่งงานกับคุณมาหลายปี คอยปรนนิบัติคุณ ดูแลพ่อแม่คุณ ดูแลลูกชายคุณ ฉันทำอะไรผิดต่อคุณตรงไหน ถึงต้องมาทำร้ายจิตใจฉันแบบนี้?”
“พวกเรากำลังสั่งสอนให้เธอรู้จักกฎระเบียบ!” ไฉ่เหม่ยลี่ยืนเท้าเอว ตะโกนเสียงแหลม
“เด็กบ้านนอกอย่างเธอเรียนหนังสือมาไม่กี่วัน ไม่รู้จักกฎระเบียบ พวกเราสอนให้แล้วมันผิดตรงไหน? แต่งเข้าตระกูลอู๋แล้วก็เป็นคนของตระกูลอู๋ พวกเราสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ! ยังกล้าเถียงอีก คิดจะกำเริบหรือไง!”
“คนบ้านนอกแล้วมันยังไง?” ซูเจี้ยนเย่โยนเครื่องมือในมือลงพื้น เสียงดังสนั่น
เขาก้าวเข้ามาทีละก้าว แววตาดุดันราวกับจะกินคน “คนบ้านนอกไม่ใช่คนหรือไง? ถึงสมควรถูกพวกคุณรังแก? ทำเหมือนบรรพบุรุษบ้านคุณไม่เคยเป็นคนบ้านนอกอย่างนั้นแหละ!
“ก็แค่มีงานมั่นคงสองงาน มีอะไรให้อวดนักหนา ทำเป็นคนเมืองไปได้!”
ไฉ่เหม่ยลี่ตกใจจนถอยกรูด แต่ยังฝืนตวาดออกมาว่า “เธอ...เธอเป็นใคร? ฉันเตือนนะ อย่ามายุ่งเรื่องคนอื่น นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของเรา!”