“อยากหย่าเหรอ? ฝันไปเถอะ!” จู่ ๆ อู๋เหล่ยก็เปลี่ยนใจ ก่อนพูดอย่างดุดัน
“ฉันไม่มีทางหย่ากับเธอหรอก! ฉันจะถ่วงเวลาให้เธอตายไปเลย! จะให้เธอแบกชื่อเสียงว่าเป็นคนมีสามีไปตลอดชีวิต คอยดูสิว่าจะมีผู้ชายคนไหนกล้าเอาเธอ!”
“เรื่องนี้คุณถ่วงเวลาไม่ได้หรอก”
หูเสี่ยวพูดพลางยิ้ม “พี่ซู พาพี่สาวไปที่สหพันธ์สตรีระดับอำเภอพรุ่งนี้เลยนะ บอกเรื่องที่เขาทำร้ายเธอ แล้วหาพยานสักสองสามคน
ถึงตอนนั้น ต่อให้เขาไม่อยากหย่าก็ต้องหย่า ยิ่งถ้าเรื่องนี้ไปถึงสหพันธ์สตรี ตำแหน่งครูของเขาคงจบเห่แน่”
ใบหน้าของอู๋เหล่ยพลันซีดเผือด
สิ่งที่เขาใส่ใจที่สุดคือชื่อเสียงกับงานของตัวเอง หากเรื่องนี้ไปถึงสหพันธ์สตรีจนทุกคนรู้กันทั่ว เขาไม่เพียงจะเสียชื่อป่นปี้ แต่แม้แต่งานก็อาจรักษาไว้ไม่ได้
เขากัดฟัน ก่อนยอมอ่อนข้อในที่สุด “ได้ ฉันตกลงหย่า ไม่ต้องไปสหพันธ์สตรีหรอก พรุ่งนี้ฉันจะไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนกับเธอ”
“พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า มาตรงเวลาด้วย” ซูเสี่ยวซิ่งพูด “คุณควรมาดี ๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปสหพันธ์สตรี แล้วยังจะไปฟ้องคุณที่กรมการศึกษาอีก”
อู๋เหล่ยพยักหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่กล้าพูดไร้สาระอีกแม้แต่คำเดียว
เขาเรียกอู๋ฟางเหยียนกับไฉ่เหม่ยลี่ แล้วรีบก้มหน้าก้มตาขึ้นรถจากไปโดยไม่หันกลับมา
เมื่อเห็นว่าเรื่องคลี่คลายแล้ว คนในลานบ้านต่างก็ทยอยแยกย้ายกันไป
ซูเจี้ยนเย่เดินไปหาหูเสี่ยว พูดอย่างกระดากใจเล็กน้อย “เถ้าแก่หู วันนี้ขอบคุณมากจริง ๆ เอ่อ... ผมขอติดรถคุณเข้าอำเภอได้ไหมครับ?”