วันรุ่งขึ้น ซูเจี้ยนหมินกับซูเจี้ยนกั๋วพี่น้องก็เดินไปทั่วหมู่บ้าน เจอใครก็เล่าว่าเสี่ยวจวินไปทำเงินก้อนโตที่ภาคใต้ ตอนนี้กลายเป็นเถ้าแก่ใหญ่แล้ว ที่กลับมาก็เพื่อพาชาวบ้านร่ำรวยไปด้วยกัน
เดิมทีคนในหมู่บ้านก็ว่างจนแทบไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว พอได้ยินแบบนั้น ความอยากรู้อยากเห็นกับความฝันที่จะร่ำรวยก็พลันถูกจุดขึ้น ทุกคนต่างจับกลุ่มสองสามคนมุ่งหน้าไปบ้านเก่า หวังจะไปสืบหาหนทางทำเงิน
ซูเสี่ยวจวินเรียกทุกคนมารวมกันที่ลานบ้านเก่า ยกโต๊ะแปดเซียนมาตั้ง แล้วขึ้นไปยืนบนนั้นอย่างฮึกเหิม
“พี่น้องทั้งหนุ่มทั้งแก่! ป้าน้าอาทั้งหลาย!”
เขาโบกมือพลางตะโกนเสียงดัง “ผม ซูเสี่ยวจวิน เติบโตมาในหมู่บ้านนี้ตั้งแต่เด็ก ดื่มน้ำจากแม่น้ำริมหมู่บ้าน กินข้าวที่ปลูกจากผืนดินแถวนี้ วันนี้ผมมีชื่อมีเสียงขึ้นมาบ้างแล้ว จะลืมชาวบ้านไม่ได้เด็ดขาด!”
เขาขยับหลบ เผยให้เห็นชายที่ยืนอยู่ข้างหลัง “ท่านนี้คือหุ้นส่วนของผม คุณหวงหงเว่ย เป็นเถ้าแก่หวง เขาทำการค้าสินค้าเบ็ดเตล็ดระหว่างภาคใต้กับภาคเหนือโดยเฉพาะ รับเสื้อผ้า นาฬิกาอิเล็กทรอนิกส์ ผ้าใยสังเคราะห์จากทางใต้ แล้วขนมาขายทางเหนือ กำไรเห็น ๆ!
ถ้าทุกคนอยากทำเงินไปด้วยกัน ก็รวบรวมทุนกันมาสักหน่อย ผมกับเถ้าแก่หวงจะรับผิดชอบจัดหาสินค้าและหาตลาดขาย พอได้กำไร เราจะหักค่าตอบแทนเหนื่อยยากแค่หนึ่งส่วน ที่เหลือแบ่งตามเงินทุนที่ลงไป! ผม ซูเสี่ยวจวินขอสาบานต่อฟ้า จะพาทุกคนร่ำรวยไปด้วยกัน ให้ได้ฉลองปีใหม่อย่างอู้ฟู่!”
เสียงพูดคุยฮือฮาดังมาจากด้านล่าง บางคนยังลังเลไม่เชื่อ “เสี่ยวจวิน เรื่องนี้เชื่อถือได้จริงเหรอ? ไม่ได้มาหลอกพวกเราใช่ไหม? ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยได้ยินว่านายทำการค้ามาก่อนเลยนี่”